Przegląd nowości

Opera w Odessie: historia, teraźniejszość i perspektywy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 03, luty 2020 18:20

O słuszności tej wypowiedzi można się było przekonać wybierając się do Odessy na wyreżyserowaną przez Ławreńczuka realizację Traviaty Verdiego, przedstawienie ambitne i z wielu względów po prostu fascynujące. Otóż ta jedna z najpopularniejszych i najczęściej pojawiających się na afiszu pozycji całego operowego repertuaru jest na ogół przez reżyserów pokazywana jako prosta i jednowątkowa opowieść o ofierze i zbawieniu poprzez przedwczesną śmierć upadłej kobiety z paryskiego półświatka.

Owa śmierć przerywa brutalnie szczerą, niewinną i romantyczną, a przecież dopiero co zrodzoną w sercu kurtyzany i szlachetnego młodzieńca miłość - tak nakreślony temat sprawia, że mamy tu do czynienia z klasycznym melodramatem. Jednocześnie nie brakuje tutaj mocno wyeksponowanej warstwy obyczajowej, z wyostrzoną aż do bólu i ciętą jak brzytwa krytyką hipokryzji bezlitosnego i zachowującego za wszelką cenę fałszywe pozory społeczeństwa.

Przyzwyczajeni do tradycyjnego już akcentowania właśnie tych wątków widzowie mogli po obejrzeniu realizacji Eugeniusza Ławreńczuka wyjść z Opery w Odessie w pełni usatysfakcjonowani. Powiedzmy jednak od razu, że sprowadzanie wizji ukraińskiego reżysera wyłącznie do takiego stereotypowego obrazu byłoby niesprawiedliwym i nieuzasadnionym uproszczeniem jego wnikliwej i pełnej polotu analizy dzieła, a także twórczego odczytania ukrytych w nich wątków i sensów. Ławreńczuk ma bowiem wyraźnie zaufanie do inteligencji, wrażliwości i wyobraźni swojej publiczności. I właśnie dlatego, nie rezygnując ze społecznego wymiaru opowiadanej nam historii, snuje równolegle z nią dużo ciekawszą narrację sceniczną o wręcz egzystencjalnym zabarwieniu. Już pierwsza odsłona, w trakcie której obserwujemy ubraną na biało i siedzącą na podwyższeniu w ciemnej przestrzeni Violettę, wsłuchaną w wydobywające się ze starego gramofonu „okraszone” szumami i trzaskami dźwięki, przenosi nas do innej rzeczywistości i nasyca przedstawienie nostalgiczno-melancholijnym klimatem.

• « poprz.
• nast. »