Przegląd nowości

Zygmunt znikąd albo Prawda w operze – Opera rara 2020

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 27, styczeń 2020 16:39

Zarazem częste schodzenie do ekspresyjnego rejestru piersiowego, czyli w przypadku tego śpiewaka naturalnego dlań barytonu, nie miało w sobie nic ze sztucznej i pretensjonalnej maniery. Godną siebie partnerkę znalazł we Francesce Chiejinie, która szczególnie ujmowała walorami emisyjnymi, a więc umiejętnością śpiewu legato i właściwego kształtowania kantylenowej frazy.

Niestety, w drugim akcie głos artystki stracił nieco na blasku i nośności. Oparty na technice imitacyjnej duet Aldamiry i Władysława Dubbiosa, smarrita z pierwszego aktu zapowiada już podobny Ersace i tytułowej Semiramidy. Wprawne ucho wyłowi ponadto chór dworzan z początku drugiego aktu In segreto a che ci chiama?, wykorzystany później na wstępie Cyrulika sewilskiego – Piano, pianissimo, eccoci qua. Rossini koloryzuje wokalizami również śpiew mężczyzn, jak ma to miejsce w tenorowej partii Władysława.

O ile ozdobniki w wykonaniu Pabla Bemscha odznaczały się niewymuszoną lekkością, o tyle nie dostawało swobody w otwieraniu głosu ku oktawie dwukreślnej. Z kolei od basa Kennetha Kellogga w rolach statecznych starców: Ziemowita i Ulderyka, oczekiwałoby się większego nasycenia dźwiękowego i ciemniejszego zabarwienia, ale w zakończeniu arii Ziemowita O mia Reina! Sì, sarai felice! z pierwszego aktu, inicjowanej i zamykanej przez kontrabas, artysta w imponujący sposób zszedł do oktawy wielkiej. Podążająca za muzyką inscenizacja nie raziła, nie przesłaniając pierwszoplanowej sztuki wokalistów.

Allora, viva bel canto!

                                                                Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »