Przegląd nowości

Zygmunt znikąd albo Prawda w operze – Opera rara 2020

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 27, styczeń 2020 16:39

W dalszym ciągu reżyser zaludnia scenę figurami z narodowej rekwizytorni, czy raczej gabinetu osobliwości. A więc świtę dworzan Zygmunta tworzą husarz, kosynier, kardynał w mitrze i z pastorałem, stańczyk w błazeńskiej czapce i ze sceptrem, Ziemowit w krakusce, Aldamira w sobótkowym wianku, Ulderyk jako czarny lajkonik.

Podobne pojawiły się przed laty na scenie tego samego Teatru Słowackiego za sprawą Ryszarda Peryta i udramatyzowanego przezeń Polskiego Requiem Krzysztofa Pendereckiego, z Jadwigą Gadulanką jako góralską madonną w zapasce oraz Jadwigą Rappé z husarskim skrzydłem.

O ile jednak Peryt czynił to na serio, to Krystian Lada z przymrużeniem oka jak przystało na operę semiseria (półpoważną), do których zalicza się dzieło Rossiniego, a czego przejawem jest anachroniczne zestawienie wspomnianych rekwizytów z szortami, w które w pierwszym akcie przyodziany jest również król, co może skądinąd stanowić nawiązanie do renesansowych krótkich spodni hiszpańskich władców. W drugim akcie wspomniany orszak dworzan przeistacza się w korowód quasi-turoniowy, a całość przybiera odcień jasełkowy. Od strony inscenizacyjnej do bardziej malowniczych momentów należał duet protagonistów w drugim akcie Sospiro, deliro di fiero tormento, za sprawą oświetlenia skąpany w królewskiej purpurze, a także wydobywający się z zapadni i zapowiadający wojnę dym pod koniec arii Władysława z obojem Misero me! mi sento w drugim akcie.

• « poprz.
• nast. »