Przegląd nowości

Eksperyment zwany Wozzeckiem

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 17, styczeń 2020 12:59

Jak na mój gust prowadzący przedstawienie 11 stycznia w nowojorskiej Metropolitan Opera (transmisja obejrzana w krakowskim kinie Kijów, należącym do sieci Apollo Film) Yannick Nézet-Séguin zanadto stonował orkiestrową drapieżność Bergowskiej partytury (na przykład zabrakło wyrazistszego unisonowego crescenda na nucie B po zabójstwie Marii przez Wozzecka), skupiając się przede wszystkim na jej aspekcie lirycznym, który w „uszach” niechętnych kompozytorowi radykalnych nowatorów przysporzył mu niepochlebne w ich mniemaniu miano „Pucciniego dodekafonii”.

Za przykład tego rodzaju estetyki uznać można Kołysankę Marii, w której pojawia się najwięcej pierwiastka melodycznego w stosunku do śpiewnej mowy dominującej w całej operze. Od strony wokalnej interesującą jest partia wspomnianego Kapitana, odznaczająca się niezwykłą pomysłowością w zakresie środków artykulacyjnych, operując dźwiękami daleko wykraczającymi poza ambitus naturalny dla głosów męskich, a co za tym idzie wymagając od śpiewaka posługiwania się falsetem, co koresponduje z karykaturalnością samej postaci fanfarona i tępego żołdaka, co podkreślił dodatkowo stylizowany na węgierski kostium z przesadną kogucią kitą na czaku.

Wręcz wymarzonym odtwórcą tej partii okazał się Gerhard Siegel. Również w przypadku Marii pojawia się znaczna rozpiętość interwałowa z przeskokami do najwyższych tonów sopranowych, których precyzyjna intonacja stanowiła mocną stronę występu Elzy van den Heever w tej roli.

• « poprz.
• nast. »