Przegląd nowości

Holender zacumował na Sprewie w Chociebużu (Cottbus)

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, listopad 2019 06:31

Artysta ten posiada w swym dorobku wiele głównych partii, od Mozarta (Leporello) i Rossiniego (Figaro) poprzez Verdiego (Makbet, hrabia Luna, Markiz Posa) po Pucciniego (Scarpia) i Berga (Wozzeck), a także Alberyka w Wagnerowskim Zygfrydzie. Na słowa szczególnego uznania zasłużyły też głosy męskie z miejscowego chóru, dostarczające solistom odpowiedniego tła i kolorytu brzmieniowego. Wiarygodną pod względem scenicznym i wokalnym postać Senty stworzyła Gesine Forberger, daleka od sztampowych wyobrażeń o żelaznych dziewicach wagnerowskich, co Friedrich Nietzsche ironicznie nazwał właśnie „Senta-sentymentalizmem”.

Warto może byłoby jedynie ograniczyć nieco pierwiastek wibrata, zwłaszcza nieznośnego w górnym rejestrze i przy zwiększonej dynamice, by tembr głosu zyskał większe wyrównanie i szlachetność. Amerykanin Martin Shalita w znacznej mierze wywiązał się ze swej roli i sprostał wyzwaniom partii Eryka, sentymentalnego amanta Senty, choć jego głos nie do końca odpowiada kwalifikacji właściwego dla większości niemieckich oper romantycznych jugendlicher heldentenor (młodzieńczego tenora bohaterskiego), a o pewnej chwiejności intonacyjnej w pieśni z trzeciego aktu zadecydowała prawdopodobnie trema.

W pełni satysfakcjonujący pozostawał natomiast chociebużanin Hardy Brachmann jako Sternik oraz Carola Fischer w roli Marii. Zawiódł mnie natomiast wykonawca partii Dalanda, ojca Senty, którego bas posiadał nieco surowe brzmienie i spłaszczone zabarwienie. Przedstawienie grane jest bez przerw, w zrewidowanej przez Wagnera po latach wersji, w której dzięki wprowadzonym modulacjom akty płynnie przechodzą jeden w drugi, co przydaje dziełu większej zwartości. W sumie jednak bardzo udany spektakl, którego nie powstydziłyby się bardziej renomowane teatry.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »