Przegląd nowości

Holender zacumował na Sprewie w Chociebużu (Cottbus)

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, listopad 2019 06:31

A wzburzony żywioł wodny przywołany zostaje już w uwerturze, stanowiącej przykład sugestywnego malarstwa dźwiękowego, skrzącego się feerią orkiestrowych barw, do czego podobno zainspirować miał Wagnera sztorm na Bałtyku, którego doświadczył podczas rejsu powrotnego po dwóch latach pracy w ryskim teatrze. Prowadzący spektakl Alexander Merzyn tylko po części dał się porwać tej dźwiękowej orgii, bacząc zarazem by nie stracić „z uszu” niezbędnej dyscypliny rytmicznej.

Urzeczenie Senty postacią legendarnego, potępionego żeglarza, którego ocalić może jedynie nieznające granic poświęcenie ze strony kochającej kobiety, znajduje wizualny wyraz w projekcji na scenicznym horyzoncie jego powiększonej twarzy, posiadającej moc magnetycznego przyciągania, zanim jeszcze pojawi się on sam we własnej osobie, podczas gdy w samej partyturze Wagnera posłużył się w tym celu cytatem muzycznym z Purytanów Vincenza Belliniego, którego dziełami dyrygował w kierowanej przez siebie Operze w Rydze.

Aliści w trzecim akcie omawianej inscenizacji kobietę zdają się ogarniać wątpliwości co do upiornej natury przybysza (tym razem jego twarz pokrywa trupia maska), a instynkt życia zdaje się brać górę nad popędem śmierci, gdy uświadomi sobie, że jej miłość do niego stanowiła raczej młodzieńczą egzaltację. Bezspornie na pierwszy plan obsady wysunął się Andreas Jäpel, odtwórca tytułowej roli, obdarzony dobrze ustawionym barytonem o znacznej urodzie brzmieniowej. Sam Wagner, pod koniec życia spędzający zimy we Włoszech, zwracał uwagę, by jego muzyki nie wykonywać w sposób forsowny, lecz z uwzględnieniem zasad belcanta. I tak postępował rzeczony śpiewak. Nie nadużywał fortissima, a w duecie z Sentą, dla zaznaczenia lirycznej natury postaci posługiwał się śpiewem mezza voce, a nawet falsetem.

• « poprz.
• nast. »