Przegląd nowości

„Orfeusz i Eurydyka” Glucka w Opéra Royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 28, październik 2019 14:09

Nadmienić należy, że w jej tworzeniu Bory inspiruje się również obrazem osiemnastowiecznego malarza francuskiego Jean-Baptiste Corota, przedstawiającym moment poprzedzający zakazane odwrócenie się Orfeusza. Ponadto reżyser wprowadza ubranych na czarno tancerzy - ucieleśniających szalejące furie i Szczęśliwe Cienie - którzy za pomocą odpowiednio poruszanych płacht ciemnego materiału symbolicznie kreują piekielne przestrzenie.

Innym zaś razem owijając tym materiałem dwójkę bohaterów, towarzyszą im w drodze w zaświaty. Duże wrażenie wywiera scena spotkania Orfeusza ze śmiercią, kiedy to twarz okrytego całunem protagonisty znika w lustrze, a on sam, pogrążony w rozpaczy, kładzie się pomiędzy cieniami zmarłych. Co ciekawe, nawet widownia zanurzona jest w mroku, a dochodzące do widzów ze sceny światła i głosy są często lekko przytłumiane przez ciemny tiul, co jeszcze wymowniej zaznacza granice pomiędzy światem żywych i Polami Elizejskimi. Ogólnie rzecz ujmując przewijające się przed naszymi oczami obrazy hipnotyzują swoim tajemnym pięknem, ale nie są to obrazy abstrakcyjne, albowiem ich walory estetyczne niosą ze sobą konkretne znaczenia.

• « poprz.
• nast. »