Przegląd nowości

„Orfeusz i Eurydyka” Glucka w Opéra Royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 28, październik 2019 14:09

Dzięki temu inscenizację tę obejrzy duża ilość widzów, co zważywszy na jej niezwykłe walory należy uznać za wyjątkowo celną inicjatywę. Otóż intrygujący jest już sam sposób, w jaki Bory osadza mit Orfeusza i Eurydyki w scenicznej przestrzeni i nadaje mu wręcz fizyczny wymiar. Przypomnijmy główny zarys owego mitu: Hades oddał Orfeuszowi jego zmarłą żonę, ale zabronił na nią patrzeć. Chęć ujrzenia ukochanej była jednak silniejsza od niego, toteż nie mógł się powstrzymać od spojrzenia na nią i w tym momencie stracił ją na zawsze.

Według reżysera to właśnie ów moment odwrócenia się bohatera stworzył słynny mit, toteż spojrzenie Orfeusza staje się punktem centralnym omawianej wizji, którą w uproszczeniu można opisać w następujący sposób: publiczność patrzy na Orfeusza, który patrzy na Eurydykę.

Otóż Bory wykorzystuje system optyczny przekształcający niejako wymiar pionowy obrazu scenicznego w jego głębię, a efekt taki otrzymuje dzięki wykorzystaniu prawie już zapomnianego, a pochodzącego z dziewiętnastego wieku mechanizmu zwanego Pepper’s Ghost. Chodzi tutaj o wielkie lustro, w którym odbijają się sceniczne deski i oscylujący na nich protagoniści, którzy niekiedy, za sprawą obracania owego lustra pod odpowiednim kątem i precyzyjnie prowadzonej reżyserii świetlnej, pojawiają się nagle jakby znikąd lub niespodziewanie znikają. Ten prosty, ale jakże skuteczny wizualnie zabieg nadaje całej realizacji tajemniczy i oniryczny wymiar.

• « poprz.
• nast. »