Przegląd nowości

Rocznicowy 40. Festival d’Ambronay (czwarty weekend)

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 17, październik 2019 10:25

Z niecierpliwością oczekiwałem na zaplanowany na następny dzień występ zeszłorocznego laureata omawianego konkursu, czyli Ensemble La Vaghezza, który koncentruje swoje zainteresowania na dawnym repertuarze twórców związanych z Wenecją, poddanych wpływom kultury bizantyjskiej i arabskiej. W utworach Giulio Mussiego, Dario Castello czy Giovanniego Battisty Fontany podziw wzbudzała zbiorowa muzykalność zespołu i jego praca nad instrumentacyjnymi smaczkami. W Toccata Giovanniego Picchiego uwagę zajmował subtelnie prowadzony dialog pomiędzy klawesynem i teorbą, niekiedy wzbogacany interwencjami organów. Program domknęła żywiołowo zagrana i zajmująco eksponująca ciekawie przeplatające się głosy skrzypiec Sonata terza a due violini Giovanniego Legrenziego.

Ostatnim zespołem, który się prezentował w Sali Monteverdiego był złożony z pięciu instrumentalistów-wokalistów Ensemble Concerto di Margherita, czerpiący inspirację do kreślenia swych projektów artystycznych z włoskich ksiąg madrygałów z XVII wieku. Cechą wyróżniającą wymieniony ansambl jest to, że w trakcie koncertu często zmienia on swoją konfigurację, co nadaje przebiegowi występu specyficzny, od razu wciągający odbiorcę rytm. Jest to możliwe właśnie dzięki temu, że każdy z młodych muzyków gra na różnych instrumentach i zarazem śpiewa partie wokalne, przyjmując na siebie często rolę solisty. Ich barwne interpretacje utworów takich kompozytorów jak Giovanni Antonio Cima, Giovanni Girolamo Kapsberger, Giovanni Gabrieli, Claudio Monteverdi, Andrea Gabrieli, Giovanna Baviera, Giaches de Wert, Tarquinio Merula i Luzzasco Luzzaschi emanowały klimatem niemalże mistycznego i medytacyjnego skupienia oraz bezpośrednio do nas przemawiającej bezpośredniości. Nic zatem dziwnego w tym, że to właśnie temu zespołowi publiczność przyznała w tym roku swoją nagrodę.Wiele wzruszeń i emocji wywołało pojawienie się w opactwie Ambronay dyrygenta Leonardo Garcia Alarcóna, który stojąc na czele swego zespołu Cappella Mediterranea i Chóru Kameralnego Namur (którego jest szefem artystycznym) poprowadził wykonanie oratoria Michelangelo Falvettiego Il Diluvio Universale. Wydarzenie to przybrało dlatego symboliczny wydźwięk, że ów „dialog na pięć głosów i pięć instrumentów”, który miał swą prapremierę w 1682 roku w sycylijskiej Mesynie, i które następnie znikł na wieki w mrokach zapomnienia, został przez Alarcóna odkryty i po raz pierwszy zaprezentowany właśnie w Ambronay dziesięć lat temu. Od tamtej pory doczekał się nagrania płytowego i obejmującego 51 miejsc triumfalnego tournée, po czym ponownie powrócił do miejsca, w którym publiczność i krytyka muzyczna dowiedziała się o istnieniu tego dzieła.

• « poprz.
• nast. »