Przegląd nowości

„Don Carlos” Verdiego w Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 12, październik 2019 19:02

Otóż pierwszym obrazem aktu pierwszego staje się tutaj scena w klasztorze San Yuste, normalnie rozpoczynająca akt drugi, i tym samym pełni jakby rolę prologu w stosunku do otwierającego operę spotkania Elżbiety z Carlosem w lesie w Fontainebleau. Zważywszy na dalszy ciąg narracji scenicznej należy chyba rozumieć, że reżyserowi chodzi tu o uświadomienie widzowi, iż to właśnie w tym ostatnim wydarzeniu należy upatrywać źródła wszelkich psychicznych problemów tytułowego bohatera.

Simons odczytuje bowiem całą sytuację, w jakiej znajduje się Don Carlos, w perspektywie psychoanalizy, a przeżywaną przez tego protagonistę historię przedstawia jako jego traumatyczne wspomnienia, koszmarny sen czy wytwory chorobliwej podświadomości przerażonego dziecka, a może… młodego mężczyzny.

To dlatego przez cały czas przedstawienia Don Carlos ukazuje się nam jako „dorosły niemowlak”, który rozpamiętuje swoją przeszłość leżąc na łóżku, prawdopodobnie w szpitalu psychiatrycznym. Od czasu do czasu usiłuje się z tego łóżka wydostać, opuszczając jego boczne kratki zabezpieczające, a podejmowane przezeń wysiłki symbolizują pewnie pragnienie wyrwania się z dręczącego nieustannie bohatera koszmaru. Warto jednak zauważyć, że kiedy spotykają go trudne doświadczenia, to natychmiast do tego łóżka powraca i układa się w nim w pozycji płodowej, instynktownie i bezwiednie poszukując utraconego kiedyś bezpieczeństwa w łonie matki.

• « poprz.
• nast. »