Przegląd nowości

Opera na solistów, chór, orkiestrę i… gilotynę!

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 19, maj 2019 16:04

Jej śmierci towarzyszy symbol vanitas, czyli Koheletowej marności w postaci czaszki umieszczonej na jej nocnym stoliku. Nie ustępuje jej sceniczna następczyni, a więc wykonująca partię nowej przeoryszy Adrianne Pieczonka (podczas prapremiery w La Scali śpiewała ją Leyla Gencer, a na deskach operowych debiutowała w niej Leontine Price).

Duże i korzystne wrażenie wywarł na mnie David Portillo w roli Kawalera de la Force, brata nieszczęsnej Blanche, z którą łączył go prawdopodobnie związek kazirodczej natury, co być może stało się przyczyną jej zagubienia w otaczającym świecie i zaważyło na decyzji wstąpienia do karmelu, mimo że chyba nie odczuwała szczególnego powołania religijnego? Jego partia utrzymana jest w wysokiej tessyturze, mającej zapewne wyrażać jego młodzieńczą niedojrzałość?

Pochodząca sprzed czterdziestu dwu lat inscenizacja Johna Dextera odznacza się prostotą i surowością. Zaprojektowaną przez Davida Reppę  przestrzeń sceniczną wyznaczają jasne podesty układające się w kształt krzyża, na których tle kontrastowo odcinają się czarne sylwetki zakonnic, rozciągniętych z rozpostartymi ramionami w obrazie otwierającym operową akcję. W zależności od sytuacji posiadają one nie tylko znaczenie symboliczne, ale i realne, wyznaczając po prostu plan kościoła, we wnętrzu którego rozgrywa się znaczna część wydarzeń. 

                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »