Przegląd nowości

Nou Ruz w moskiewskim Teatrze Bolszoj

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, kwiecień 2019 19:51

Białe kostiumy tancerek, odcinających się na tle ciemnych dekoracji Waleria Lewentala, momentami przywodzą na myśl podobne sceny z Jezioro łabędziego, a monochromatyczny koloryt stanowi kontrast wobec wielobarwności wcześniejszych scen o realistycznym rodowodzie. Adagiu Solora i Bajadery towarzyszy solo skrzypcowe (kompozytor Ludwig Minkus grał na tym instrumencie jako koncertmistrz w orkiestrze teatru Bolszoj), a ich wariacje odznaczają się efektownymi figurami.

Muzyka osiadłego w Rosji Austriaka Ludwiga Minkusa posiada wybitnie funkcjonalny charakter, jest „ponożna”, a więc stworzona przede wszystkim po to, by wygodnie do niej tańczyć. Uderza natomiast całkowita nieobecność w niej najmniejszych nawet odniesień rodzajowych do egzotycznej fabuły, a więc chociażby śladów orientalnej stylizacji. Kompozytor natomiast najwyraźniej pozazdrościł Brahmsowi jego tańców węgierskich i przydał rytmów czardaszowych wariacji Bajadery w drugim akcie.

O ile akt pierwszy jest domeną tańca figuralnego, przedstawiającego, służącego akcji bądź wyrażeniu przeżyć postaci, to drugi w części o charakterze divertissement oraz trzeci wypełnia taniec ornamentalny, a więc czysto dekoracyjny, zwłaszcza w odniesieniu do scen zbiorowych. Z kolei balet widm zakreśla w scenicznej przestrzeni arabeskowe wzory. Na koniec warto zauważyć, że w teatrze Bolszoj akcji wciąż towarzyszy muzyka wykonywana na żywo przez orkiestrę, tym razem prowadzona przez Pawła Sorokina.

                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »