Przegląd nowości

Nou Ruz w moskiewskim Teatrze Bolszoj

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, kwiecień 2019 19:51

Jurij Grigorowicz, który wskrzesił historyczną choreografię Mariusa Petipy (prapremiera 23 stycznia 1877 w Wielkim Teatrze Murowanym w Petersburgu), wybrał bowiem dla niej najefetowniejsze układy, w których mogła w pełni zabłysnąć swoją sztuką. Także w duecie z dochodzącą swoich praw rywalką, co prowadzi do konfrontacji pomiędzy nimi, przybierającej formę swoistego choreograficznego agonu pomiędzy obydwiema balerinami.

Z okazji wesela Solora i Gamsatti drugi akt stanowi formę divertissement, czyli suity tańców: złotego boga (David Motta Soares) z elementami akrobatycznymi, pełnego gracji dziewczyny z wazonem (Daria Chochłowa), żywiołowego wojownika z bębnem, kobiet z papugami. Po nich następuje pas de deux, czyli duet Solora i Gamzati, w którym wariacja tego pierwszego zawiera liczne révoltades, czyli popisowe skoki z obrotami w powietrzu.

W kulminacyjnym momencie pojawia się Nikija, która, nie spodziewając się podstępu, przyjmuje ofiarowane jej kwiaty i zostaje śmiertelnie ukąszona przez ukrytego w nich węża. Jej adagiu towarzyszy liryczne solo altówkowe. Trzeci akt, kiedy powstają widma, stąd zatytułowany W krainie cieni i niekiedy wystawiany osobno (tak było w przypadku Rudolfa Nuriejewa i Margot Fonteyn), przybiera wybitnie nokturnowy charakter, właściwy dla baletu romantycznego. Na odludziu Solor spotyka ducha Nikiji w otoczeniu podobnych mu zjaw, wśród których całkowicie zatraca się, a kochankowie znajdują ostateczne ukojenie.

• « poprz.
• nast. »