Przegląd nowości

„Córka pułku” z MET, albo farsa tyrolska

Szczegóły

Opublikowano: środa, 06, marzec 2019 10:08

Wspominam o tym, gdyż Laurent Pelly w popisowej arii Tonia Ah, mes amisz dziewięciokrotnym intonowaniem „c”, każe na ich dźwięk padać bez zmysłów jego nowym towarzyszom broni, albowiem właśnie był się zaciągnął do tytułowego pułku, by uzyskać w ten sposób rękę Marii.

Pretty Yende szczególnie ujmuje w belcantowym kształtowaniu frazy za pomocą techniki śpiewu legato oraz stosowania subtelnej intonacji, często w dynamice piano, a także wyraziste wykonywanie ozdobników typu tryli, o czym można się było przekonać w kawatynie Par le rang et par l'opulence z drugiego aktu. Mniej swobodnie artystka porusza się w najwyższym rejestrze, co dawało znać o sobie w cabaletcie Oh! transport! oh! douce ivresse.

Sztukę wokalną Stephenie Blythe znamionuje bardzo rozległy ambitus jej głosu, co pozwala z równą swobodą operować wysokimi dźwiękami, jak i rejestrem altowym, będąc szczególnie pożądanym w tej należącej do charakterystycznych partii. Na koniec zauważę, że Francuzi muszą odznaczać się znaczną dozą masochizmu, skoro w operze napisanej przez włoskiego kompozytora dla Paryża i po francusku chór tyrolskich wieśniaków tyle złego wypowiada na temat ich wojska, oskarżając je o gwałty i okrucieństwa. W finałowej apoteozie głosi się jednak chwałę Francji Salut a la France!, czemu towarzyszy opuszczenie ze sznurowni sztankietu z podobizną koguta, który pieje, jak przystało na uosobienie rasowego i dumnego Gala.

                                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »