Przegląd nowości

Pod znakiem decorum, czyli muzycznej stosowności

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 04, marzec 2019 23:50

Obsesyjnie powracający w wiolonczelach charakterystyczny temat w finale przydawał rozwojowi muzycznemu odcienia dramatyzmu, a fugowany ustęp w smyczkach stanowił jakby zapowiedź czekającego obcowania z tą imitacyjną techniką polifoniczną w stanowiącym kulminację koncertu Requiem Cherubiniego. A więc dwiema potężnymi fugami Offertorium: w Domine Jesu Christe oraz w Quam olim Abrahae, z brawurowo przeprowadzonym stretto, czyli przyśpieszeniem w pierwszym przypadku.

W przeciwieństwie do missae pro defunctis Berlioza czy Verdiego, kompozytor unika wszelkiego ekshibicjonizmu wyrazowego (w składzie orkiestry nie występują flety, co przydaje jej bardziej mrocznego odcienia kolorystycznego), a co za tym idzie operowania i wywoływania skrajnych oraz gwałtownych afektów, nawet w wizji Sądu Ostatecznego (Dies irae, dies illa) nie zamierza epatować ni przerażać obrazami mąk piekielnych, zachowując w tym względzie daleko posunięty umiar i powściągliwość.

Duże wrażenie mimo to, a może właśnie dlatego, wywarło ściszone wejście chóru w otwierającym Introitus, przy jednoczesnym posługiwaniu się dźwiękiem nasyconym, choć kolorystycznie stonowanym, dostosowanym do żałobnego charakteru kompozycji, napisanej dla uczczenia pamięci Ludwika XVI i Marii Antoniny. W ogóle krakowski zespół przygotowany przez Teresę Majkę-Pacanek święcił tego wieczora swój dzień, a jego występ na dłużej zachowa się we wdzięcznej pamięci. Borys Latoszynśky i jego twórczość stanowi ogniwo pośrednie pomiędzy spuścizną pierwszych reprezentantów orientacji narodowej w muzyce ukraińskiej (Semenem Hułak-Artemowśkym i Mykołą Łysenką) a przedstawicielami jej obecnej doby (Walentynem Silwestrowem, Jurijem Łaniukiem czy Ołeksandrem Szczetynśkym).

• « poprz.
• nast. »