Przegląd nowości

Role spódniczkowe, czyli „en travesti” w męskim wydaniu

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 15, styczeń 2019 21:23

W zależności od wersji (neapolitańskiej, jednoaktowej z mówionymi dialogami z 1827 roku, mediolańskiej, dwuaktowej z recytatywami z 1831 czy wreszcie monachijskiej adaptacji z 1969), w obliczu zagrożenia fiaskiem, albowiem miejscowy magistrat cofnął subwencję, zespół salwuje się ucieczką, bądź przeciwnie, mobilizuje się, a Mamma Agata zastawia swoją biżuterię i nie tylko śpiewa, ale i tańczy. Jej partia obejmuje śpiewane falsetem koloratury i wymaga głosu o znacznej rozpiętości. Nic dziwnego zatem, że uznana została za pierwszoplanową i we wspomnianej niemieckiej redakcji Horsta Georges’a i Karlheinza Gutheima „Viva la Mamma” uczyniono z bohaterki postać tytułową. Podczas prapremiery w Neapolu rolę tę wykonywał Gennaro Luzio, ale była ona jakby stworzona dla Antonia Tamburiniego, słynącego ze zręcznego posługiwania się falsetem, który przejął ją 4 lata później w Mediolanie.

W rolach spódniczkowych w operetkach specjalizował się Léonce (właśc. Léon Geniot), śpiewak i komik z występującej w paryskim teatrzyku Bouffes-Parisiens trupy offenbachowskiej, z upodobaniem wcielający się w postacie kobiece w utworach Jacques’a Offenbacha (pani Schabrauqe w les Deux Pecheurs, pani Poiretapée w Mesdames de la Halle, pani Balandare w Salonie pana Wzdęckiego1861) i Léo Delibes’a (baronowa de Follembuche w l’Omelette à la Follembuche i pani Petichon w Deux vieilles gardes). Podobnie postępował popularny w owym czasie parodysta amerykański Francis Leon (właśc. Glassey).

• « poprz.
• nast. »