Przegląd nowości

„Simon Boccanegra” Verdiego w Opéra de Paris

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 18, listopad 2018 10:18

W tej najważniejszej w verdiowskim repertuarze roli barytonowej, przytłaczającej i wymagającej niezwykle intensywnej obecności scenicznej, Tézier zademonstrował rzadko spotykany kunszt wokalny. Uwagę przykuła już scena, w której Simon przebacza braciom Amelii (Favella il Doge), a jego radość z powodu odzyskania utraconej niegdyś córki (Dinne, alcun la non vedesti) udzieliła się nawet pogrążonej w skupieniu publiczności.

Trudno także było nie ulec wzruszeniu w trakcie nabierającego niezwykle aktualnego wydźwięku epizodu, podczas którego Simon wzywa do pokoju i jedności (Plebe, patrizi) czy w finałowej scenie, kiedy umierający doża błogosławi przejmującą po nim władzę młodą parę (Gran Dio, li benedici).

Mistrzowska technika wokalna, idealne panowanie nad oddechem i dzięki temu pięknie prowadzone legato rywalizowały tutaj z gęsto nasyconą i szlachetną barwą głosu, plastycznym frazowaniem i dogłębną znajomością stylu. Te wszystkie walory znalazły zarazem niezawodne podparcie w aktorstwie francuskiego artysty, który potrafił pokazać rzadko spotykaną w innych operach ewolucję swego bohatera. Oto bowiem Simon Boccanegra, nie mający pojęcia o polityce i mechanizmach władzy korsarz, staje się niespodziewanie dożą Genui, czyli mężem stanu. Niejako jego przeciwieństwem jest symbolizujący ład społeczny i rodzinny Jacop Fieska, postać monolityczna, nieugięta i aż do bólu zasadnicza.

• « poprz.
• nast. »