Przegląd nowości

„La donna del lago” Rossiniego w Opéra de Marseille

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 15, listopad 2018 03:51

Elektryzowała ona słuchaczy bogatym zabarwieniem swego przepastnego głosu i rzadko spotykanym autorytetem scenicznym, szczególnie w cabaletcie Oh! Quante lacrime finor versailub w najeżonej trudnościami arii z pierwszego aktu : Mura Felici... Elena!. Wszystkie duety w wykonaniu dwóch wymienionych artystek należały do niezapomnianych momentów całego wieczoru. Podziw wzbudziły również głosy męskie. Sycylijski tenor Enea Scala, wcielający się w Rodrygo, poruszająco - i z godną uznania sztuką eksponowania bogactwa wokalnych ornamentów - deklarował swą miłość Elenie, którą jej ojciec Douglas chce wbrew jej woli za niego wydać. W roli króla Jakuba V nie zawiódł urugwajski tenor Edgardo Rocha, a włoski bas Nicola Ulivieri odnalazł się bez zarzutu w partii wspomnianego Douglasa. Wreszcie wspomnieć jeszcze należy o doskonale się prezentującej dwójce młodych śpiewaków francuskich w osobach Hélène Carpentier (Albina) i Rémy Mathieu (Serano/Beltram).

Pomimo tego, że ich interwencje są przeważnie ograniczone do krótkich recytatywów, potrafili oni przekonać publiczność o swoim niepodważalnym potencjale wokalnym. Do sukcesu omawianego wykonania koncertowego dzieła Rossiniego w znacznej mierze przyczynił się miejscowy chór, urzekający spójnością brzmienia i zbiorową muzykalnością, który zabłysnął zwłaszcza w pierwszym finale we fragmencie chóru Bardów szkockich. Nad całością interpretacji czuwał zaś świetnie się w tym repertuarze czujący i dogłębnie go znający José Miguel Perez-Sierra, jeden z najwybitniejszych dyrygentów hiszpańskich młodego pokolenia. Warto zaznaczyć, że przez jakiś czas był on asystentem słynnego Alberto Zeddy i niejednokrotnie pojawiał się w kanale orkiestry podczas Festiwalu w Pesaro. W Marsylii zaprezentował dłuższą, niemalże kompletną wersję Pani jeziora, uwalniając z tej partytury oddziałującą na nas bezpośrednio teatralność i porywający żywioł, a czasem również magiczne i melancholijne klimaty.   

                                                                        Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »