Przegląd nowości

Wieczór Strawińskiego na wodzie w Toronto

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 21, kwiecień 2018 10:44

W reżyserii Słowika i innych baśniw Toronto Lepage nawiązał do wielowiekowej tradycji teatru cienia, wietnamskiego teatru lalek na wodzie oraz japońskiego bunraku. W kanale orkiestrowym umieszczono sztuczny basen wypełniony 67 000 litrami wody, tworząc tajemnicze, orientalne jezioro. Dyrygenta i muzyków przeniesiono na scenę. Nad nimi zawieszono ekran przeznaczony dla teatru cieni.

Po bokach sceny wybudowano dwie symetrycznie platformy dla solistów i akrobatów. Wieczór rozpoczęły inscenizowane pieśni Strawińskiego napisane w latach 1911-1914. Do ich ilustracji reżyser użył zapomnianego już dawno teatru cieni. Zwinne ręce artystów-akrobatów ustawionych na poboczu w silnym strumieniu reflektora tworzyły magicznie sylwetki postaci lub zwierząt, ilustrując wykonywane pieśni. W operze Lis (Le Renard) cztery zwierzęce postacie: Lis, Kogut, Baran i Kot pojawiały się jako cienie tworzone przez grupę akrobatów ukrytych za ekranem. Inspiracją był tu teatr burleski. Partie solowe wykonane były przez dwóch tenorów (Miles Mykkanen i Owen McCausland) oraz dwóch barytonów (Bruno Roy i Oleg Tsibulko).

W inscenizacji opery Słowik Lepage nawiązał do wietnamskiej tradycji teatru lalkowego na wodzie. Niezwykle efektownie oświetloną taflę wodną kanału orkiestrowego przemierzały wodne bawoły i żaby. Pływały po niej łodzie rybackie i baraszkowały małe smoki. Cała ta menażeria była operowana przez ukrytych w wodzie nurków. Soliści ubrani byli w nieprzemakalne lateksowe kombinezony, na które nakładano kostiumy teatralne wykonane ze specjalnego jedwabiu produkowanego w Singapurze, o malej chłonności wody. Artyści zanurzeni po pas w wodzie śpiewali i jednoczenie operowali lalkami autorstwa Michaela Curry, amerykańskiego specjalisty od kukiełek. Niezwykle bogate i wykonane z drobiazgową dokładnością kostiumy dla 75 lalek, solistów i chóru zostały zaprojektowane przez Marę Guttler.

• « poprz.
• nast. »