Przegląd nowości

Wieczór Strawińskiego na wodzie w Toronto

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 21, kwiecień 2018 10:44

Zjawia się powtórnie po latach, kiedy cesarzowi zagraża Śmierć. Ta urzeczona niebiańskim wręcz głosem ptaka, oddaje cesarzowi zabraną koronę i berło, zaś Słowik obiecuje uratowanemu Cesarzowi śpiewać każdej nocy. Igor Strawiński zaczął pracę nad tą krótką, 45 minutową operą, w 1908 roku, ale ukończył ją dopiero cztery lata później. W międzyczasie skomponował balety: Święto wiosny, Ognisty ptak i Pietruszkę. Te utwory, przeznaczone dla zespołu Les Ballet Russes, mają niezwykle nowatorski charakter, natomiast opera Słowik tkwi nadal w późno romantycznym stylu, z elementami impresjonizmu muzycznego.

Premiera opery odbyła się 26 maja 1914 roku w operze paryskiej w reżyserii Sergiusza Diagileva. Umieścił on śpiewaków w kanale orkiestrowym, a role na scenie powierzył tancerzom. W wersji koncertowej wykonywana jest często jako poemat symfoniczny Le chant de Rossignol.

Reżyserią torontońskiego Wieczoru Strawińskiego kierował awangardowy artysta Robert Lepage. Wcześniej zajmował się filmem i aktorstwem. W 1993 roku zadebiutował jako reżyser operowy w Canadian Opera Company przygotowując inscenizację operowej składanki: Zamek Sinobrodego Beli Bartoka oraz Erwartung Arnolda Schoenberga. Ta niecodzienna inscenizacja obiegła wiele scen świata. W 1994 roku Lepage utworzył teatralne laboratorium nazwane ExMachina. Jest to wielodyscyplinarny zespół, złożony z artystów, akrobatów, plastyków, pisarzy, lalkarzy, filmowców i projektantów komputerowych. Wspólnie z tym zespołem Lepage pracuje nad operowymi projektami, czasami przez kilka lat, aby potem w ciągu niewielu tygodni prób przenieść gotową koncepcję na deski sceny operowej. Według filozofii Lepage’a historycznie opera była zawsze złożoną formą artystyczną łączącą wiele dziedzin wizualnych i muzycznych. Dlatego współczesny teatr operowy powinien odzwierciedlać najnowsze zdobycze technologiczne.

• « poprz.
• nast. »