Przegląd nowości

„Luiza Miller”z Tyrolu do Anglii

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, kwiecień 2018 14:05

Taka zamiana nie miała jednak większego wpływu na przebieg intrygi, dawała natomiast scenografowi okazję do wybudowanie na scenie monumentalnych dekoracji, najpierw ubogich domostw w pobliżu kościoła, a później paradnej sali staroświeckiego pałacu hrabiego Waltera. Akcja rozgrywa się pomiędzy głównymi bohaterami, których dosięgają mocne i sprzeczne uczucia, miłość i nienawiść, kłamstwo, szantaż, zazdrość, chęć zemsty, poświęcenie i wiara, że śmierć może wyrównać wszystkie ziemskie rachunki.

Na śpiewakach spoczęła więc odpowiedzialność odmalowania skomplikowanych przemian psychicznych i wszelkich meandrów skomplikowanej fabuły utworu. Liderem tej sztuki okazał się, co zrozumiałe, nestor śpiewaków, świętujący już 50-lecie kariery scenicznej Placido Domingo. Występował w dramatycznej roli ojca Luizy i śpiewał wspaniale partię barytonową.

Znakomicie odmalował swoją rolę Karola/Rudolfa nasz gwiazdor Piotr Beczała, którego sukcesy za światowych scenach operowych oglądamy z coraz większą dumą i podziwem. Główne partie tenorowe w operach Verdiego to największa skala trudności, porównywalna chyba tylko ze wspinaczką na szczyty Himalajów, a Beczała bierze wszystkie przeszkody pewnie, bez cienia wątpliwości intonacyjnej ani emisyjnej. Wreszcie najbardziej znana aria Rudolfa z II aktu Quando le sere al placido w wykonaniu naszego tenora mogłaby stanowić ozdobę każdego albumu Verdiowskiego. Doskonale wypełniła swą trudną rolę Luizy, pożądanej, ale czystej moralnie dziewczyny bułgarska sopranistka Sonya Yoncheva.

• « poprz.
• nast. »