Przegląd nowości

Polacy na paryskim bruku, albo Le comédien trouvé

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 21, kwiecień 2018 10:18

Dopiero wraz z pojawieniem się Joanny Rawik i wygłaszanym przez nią monologiem o podsłuchanej rozmowie pary zakochanych powiało prawdziwym teatrem niczym w przypadku Zbigniewa Gostomskiego, przywołującego wspomnienia Jonasza Sterna o obozowych przeżyciach z ostatniego przedstawienia Kantora „Dziś są moje urodziny”, pracę nad którym przerwała śmierć artysty.

Spektakl „Kantor w Paryżu” określono gatunkowo jako komedia muzyczna, szkoda tylko, że pozostało ono jedynie hasłem na papierze, na którym wydrukowany został program. Poza krótkim przywołaniem z offu nagrania Joanny Rawik, stanowiącego rodzaj dżingla, oraz krótkiego songu w jej wykonaniu na żywo, nie występuje ani pierwiastek choreograficzny, ani muzyczny.

A przecież odgrywały one tak istotną rolę w widowiskach Kantora. Skonstruowanych zresztą zgodnie z prawami muzycznej formy, tak że w końcu artysta zaczął nimi dyrygować. I nie był to li tylko gest ekstrawaganckiego twórcy powołującego swój świat teatralny niejako ex nihili, spośród strumienia odnalezionych wspomnień, pobudzanych przez rekwizyty, stanowiące zazwyczaj zużyte, przypadkiem znalezione przedmioty, lecz faktyczna potrzeba pełnego nad nim zapanowania.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »