Przegląd nowości

Wszystko o Donizettim (18)

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 07, maj 2020 07:00

Caterina wychodzi za mąż za Gerarda, ale przed zakończeniem zaślubin Mocenigo, wysłannik weneckiej Rady Dziesięciu, dyskretnie informuje ojca Cateriny o tym, że Rada postanowiła ją wydać za króla Cypru. Z tym wszystkim spotykamy się w pięknym duecie dwóch basów będącym rzadkością w operowej literaturze. W tej sytuacji ojciec zrywa zaślubiny, co jest sceną o wyjątkowej ekspresji dramatycznej. Ona jednak nie zamierza rezygnować z Gerarda, którego darzy szczerym uczuciem, czeka na niego w swojej komnacie – aria Vieni, o tu che ognora. Mocenigo dowiedziawszy się o planach ucieczki młodej pary, studzi te zapędy groźbą pozbawienia życia Gerarda jeżeli Caterina nie przekona go o tym, że jej uczucia do niego wygasły – świetny duet Spera in me. Spisek się udał, Caterina zostaje poślubiona królowi Cypru.

Jednak Gerard nie uwierzył ukochanej i podążył za nią na Cypr, gdzie wpada na ślad kolejnego spisku mającego na celu oddanie Cypru Wenecji oraz drugiego którego celem jest on sam – ma zostać zabity – aria Moceniga Credi che dorma oraz chór jego zbirów. Niecne zamiary pozbawienia życia Gerarda nie udały się w ostatniej chwili ratuje go Lusignano, król Cypru, również zakochany w Caterinie. Młodzieńcy nie zważając na to, że kochają tę samą kobietę przysięgają sobie wieczną przyjaźń – duet Vedi, io piango. A jednak osobista tragedia skłoniła Gerarda do wstąpienia do zakonu. Dowiedziawszy się od dawnej ukochanej prawdziwych przyczyn swojej tragicznej sytuacji wyjawia, że jego uczucia w stosunku do Cateriny nigdy nie wygasły. Na dodatek po tym wyznaniu zapłonęły z nową siłą. Na szczęście organizowany przez Mocenigo zamach na króla nie udaje się, a sam prowodyr zostaje aresztowany przez królewskich rycerzy. W tej sytuacji Lusignano wypowiada wojnę Wenecji. Po szalejącej bitwie, której Gerardo wykazał się ogromnym bohaterstwem, Cypryjczycy zwyciężają, ale ich król odnosi śmiertelne obrażenia. W ostatnich chwilach życia  powierza losy wyspy swojej żonie, która zgadza się zasiąść na tronie – finałowa aria Non piú affanni. Jak Państwo widzą pełno w tej akcji zagmatwanych i nieprawdopodobnych sytuacji, knowań, spisków oraz miłosnych wyznań, z wojennymi echami w tle. Mocną stroną partytury tego dzieła są sceny zbiorowe z udziałem chóru. Od takiej właśnie rozpoczyna się akcja – Salve, o beati to scena, w której wenecjanie cieszą się z zaślubin Cateriny z Gerardem. Równie ważnym momentem jest w II akcie chór dam dworu Gemmata il serio oraz również z II aktu chór zbirów Siccome veltri, mających pozbawić życia Gerarda. Podobnie jak sceny walki w wojnie wenecko-cypryjskiej w III akcie. Ważnym dramaturgicznie, a zarazem pięknym muzyczne jest śpiewany przez Caterinę, Gerarda, Moceniga i Lusignano kwartet Indietro! będący finałem I aktu.

                                                                                             Adam Czopek

• « poprz.
• nast. »