Przegląd nowości

De arte sonoris

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 17, październik 2017 08:41

Na uniwersum dźwiękowe tej kompozycji składają się stojące tony lub akordy, uzyskiwane między innymi za sprawą techniki tremola (na przykład membrafonów), nieśpiesznie ewoluujące, a swym brzmieniem przypominające te generowane elektronicznie, choć w tym przypadku wydobywane z instrumentów akustycznych, choć nieraz w nietypowy sposób – na przykład za pomocą smyczka z gitar. Brzmienie rozbudowanego zespołu – l’Orchestre de Nouvelles Créations, Expérimentations et Improvisation Musicales pod dyrekcją Frédéricq Blondyego, tylko od czasu do czasu interweniującego w tok muzyczny – stopniowo narasta, by po osiągnięciu swego apogeum z powrotem jakby wygasać i ostatecznie zanurzyć się w ciszy.

W odniesieniu do tej kompozycji, jej urody i klimatu, zdaje się znajdować zastosowanie kategoria piękna, mogłoby się wydawać, że w dzisiejszych czasach całkowicie zapomniana i odłożona do lamusa. To bardzo twórczy przejaw minimalizmu, dzięki pierwiastkowi transowemu sprawiającego, że nie odczuwa się upływu czasu jako czegoś dojmującego. Nie da się tego powtórzyć o kompozycji „Skrzyżowania” Alvina Luciera, o wiele krótszej i uzyskującej podobne efekty dźwiękowe wyłącznie na drodze syntezy elektronicznej.

Do wspomnianego nurtu eksperymentalnego należał recital fortepianowy Vanessy Wagner, której w charakterze elektronicznego „oprawcy” przydano Murcofa. Ich występ był na żywo przetwarzany w formie duplikującego go na ekranie przekazu wideo, wskutek czego, a także sztucznego nagłośnienia, można raczej mówić w tym przypadku o instalacji dźwiękowej niż prezentacji emblematycznych dla nowoczesnej muzyki utworów fortepianowych, między innymi Johna Cage’a, Arvo Pärta, György Ligetiego, Mortona Feldmana, Wałentyna Sylwestrowa, Johna Adamsa i Philipa Glassa. Zestawienie to sprawiało wrażenie dość przypadkowego, a wybroniła się w nim przede wszystkim zjawiskowa „Gnosienne nr 3” Erica Satie.

• « poprz.
• nast. »