Przegląd nowości

„Lohengrin” w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, kwiecień 2017 04:44

W owej klaustrofobicznej przestrzeni, podzielonej na dwie zdefiniowane oszczędnymi rekwizytami sfery: realistyczną (dywan, stół, fotele) i iluzyjną (rośliny, trzciny, pień drzewa), już od samego początku zasugerowane są wszystkie konflikty i wielowymiarowe relacje bohaterów. Zalękniona i roztrzęsiona Elza (Martina Serafin) słucha wojennych deklaracji króla Henryka, a następnie oskarżeń dotyczących rzekomo popełnionej przez nią na własnym braciszku zbrodni, podczas gdy w tle widać podążającą za trumną parę dzieci. Mały tajemniczy chłopiec będzie się pojawiał na scenie jeszcze wielokrotnie.

Powrót do dzieciństwa stanowi ważny wątek dramaturgiczny wizji Gutha, bo przywołuje niejasne wydarzenia, których wspomnienie doprowadza Elzę do depresji i halucynacji. Często zasiada ona do niemego pianina - ostro dyscyplinowana przez wybijającą rytm pałeczką Ortrudę - które jest przez reżysera wykorzystywane jako symboliczne zwierciadło jej duszy, nienasyconych pragnień i marzeń, chimer i porażek, długiego i nieustającego oczekiwania.

Zamiast dźwięków instrumentu w powietrzu wybrzmiewają uczucia i niejasne reminiscencje przeszłości protagonistki, która przemierza scenę przytulając do piersi czarna marynarkę, z której wypadają białe pióra, pamiątki po łabędziu i utraconym raju. Nie wiemy, co naprawdę stało się niegdyś w lesie i czy rzeczywiście doszło do bratobójstwa, a Guth zdaje się nawet delikatnie sugerować, że między rodzeństwem mogło tam dojść do seksualnej inicjacji oraz że brat Elzy pozostał w ukryciu, aby nad nią dyskretnie czuwać. Może też i z tego powodu Lohengrin zakazuje jej dociekania swego imienia i pochodzenia.  

• « poprz.
• nast. »