Przegląd nowości

Valletta International Baroque Festival 2017 (Malta)

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, luty 2017 20:59

Swoją nieprzeciętną osobowość artystyczną Nicolas Dautricourt potwierdził jeszcze dwa dni później w Teatrze Manoel w trakcie koncertu zatytułowanego „Bach and the Russians”, podczas którego z towarzyszeniem maltańskiej pianistki Lucii Micallef zaprezentował swoją wizję trzech Sonat Jana Sebastiana Bacha (h-moll, E-dur i f-moll), interesująco przeplatając je utworami twórców rosyjskich: Suitą w dawnym stylu Alfreda Schnittkego, Hommage à J.S. Bach Valentina Silvestrova oraz Suitą włoską Igora Strawińskiego. Do każdej z tych kompozycji skrzypek znajdował odpowiednie środki wyrazu, odmienne brzmienie i właściwe podejście stylistyczne.

Dużym przeżyciem było spotkanie ze sztuką wykonawczą założonego i prowadzonego przez Harry Christophersa zespołu The Sixteen, który w Katedrze Anglikańskiej w poruszający sposób interpretował utwory kompozytorów hiszpańskich i portugalskich, w większości o tematyce pasyjnej. Na początku zabrzmiało jedno z arcydzieł włoskiej muzyki sakralnej, to znaczy motet Crucificus na osiem głosów Antonio Lottiego, który po mistrzowsku wykorzystuje tutaj efekt dysonansów i opóźnień w celu wyrażenia smutku i cierpienia wiszącego na krzyżu Chrystusa. Stopniowe wchodzenie kolejnych głosów powoduje narastanie napięcia, a skandowanie tekstu sugeruje nieuchronność nadchodzącego dramatu. Doskonali śpiewacy zespołu The Sixteen celnie ukazali swoiste wznoszenie się tej przejmującej muzyki aż do kulminacyjnej apoteozy, po czym zmierzając do finału stopniowo łagodzili napięcie, aby w końcu wydobyć ujmującą prostotę podawanych słów „et sepultus est”, tak jakby Pasja wytwarzała pustkę przygotowującą cud Zmartwychwstania. Następnie zabrzmiały trzy utwory portugalskiego kompozytora Diogo Diasa Melgása (1638–1700), którego dzieła zostały niedawno odnalezione w archiwach katedr Evory i Lizbony. Po prostym w wyrazie Improperia usłyszeliśmy Lamentaçäo de Quinta-Feira Santa oraz stanowiące jakby antologię kompozytorskich technik tego twórcy Salve Regina, w którym podkreślanie efektów tekstowych bierze górę nad linearną koncepcją prowadzenia głosów. Innym portugalskim kompozytorem przypomnianym w trakcie tego koncertu był Joao Lourenço Rebelo, którego nowatorski styl polichóralny czyni zeń jedną z ważniejszych postaci w historii portugalskiej muzyki. Zaprezentowane nam Panis angelicus jest wymownym przykładem stylu pracy Rebelo, wykorzystującego tu homofoniczny lub zbliżony do homofonii język muzyczny. Jeśli chodzi o dopełniające rzeczony koncert utwory Domenico Scarlattiego, będącego osobą budującą pomost pomiędzy stylem włoskim i twórczością uprawianą na Półwyspie Iberyjskim, to z przykrością i zdziwieniem trzeba stwierdzić, iż są one systematycznie zupełnie pomijane w bieżącym repertuarze. Wydaje się to tym bardziej paradoksalne i wysoce niesprawiedliwe, że większa część dorobku tego kompozytora jest przecież już na stałe wpisana w programy koncertowe. 

• « poprz.
• nast. »