Przegląd nowości

Valletta International Baroque Festival 2017 (Malta)

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, luty 2017 20:59

Podobał się też baryton Mauro Utzeri (Uberto) oraz aktorzy Vito Cesaro (Vespone), Silvia Siravo (Madame de Pompadour), Claudio Lardo (Monsignore) czy Eduardo di Lorenzo (Markiz z Vavancouver). Solistom czujnie towarzyszył zespół muzyczny złożony z klawesynu, dwojga skrzypiec, violi i wiolonczeli. Niecodzienne emocje i szczery entuzjazm publiczności wywołał koncert „The Rival Queens”, będący w rzeczywistości niezwykle dynamicznym spektaklem muzycznym przywołującym pełną pasji rywalizację pomiędzy dwoma operowymi primadonnami z osiemnastego wieku: Faustiną Bordoni i Francescą Cuzzoni. Na Festiwalu w Vallette w ich role wcieliły się wspaniałe wokalistki w osobach niemieckiej sopranistki Simone Kermes i amerykańskiej mezzosopranistki Vivica Genaux. Z wielkim zaangażowaniem, energią i wewnętrznym pulsem, a tam gdzie trzeba z delikatną ekspresją, nostalgią i czułością, wykonywały one napisane specjalnie dla wspomnianych wyżej rywalek utwory Haendla, Hassego, Ariostiego, Porpory, Giacomelliego i Torriego. Obie artystki urzekły i podbiły bez reszty festiwalową publiczność fantastyczną, jakby nieznającą żadnych ograniczeń technicznych wirtuozerią i sugestywnym teatralizowaniem poszczególnych pozycji programu, posuwającym się nawet do odgrywania szalenie komicznych scen, jak w przypadku bokserskiego pojedynku (dosłownie) w duecie „Se mai piú saro geloso” z Cleofide Hassego.

Innym razem głosy Kermes i Genaux szlachetnie ze sobą współzawodniczyły lub idealnie harmonizowały, zarazem sugestywnie wtapiając się w orkiestrową materię precyzyjnie tkaną przez wyśmienicie brzmiący zespół instrumentalny The Cappella Gabetta. Szalejąca z radości i zachwytu publiczność doczekała się też zaskakujących bisów w postaci przebojów słynnego szwedzkiego zespołu ABBA, do których wykonania artystkom udało się nawet wciągnąć niektórych słuchaczy. Jednym słowem mieliśmy tu do czynienia z niezapomnianym wieczorem, będącym zarazem doskonałym przykładem na to, w jaki sposób można popularyzować muzykę uważaną powszechnie za elitarną i zarezerwowaną tylko dla wybrańców. Taki właśnie charakter mógł pozornie mieć koncert, podczas którego japońska gambistka Reiko Ichise wykonała rozbudowany cykl aż dwudziestu siedmiu utworów na violę da gamba niemieckiego kompozytora Carla Friedricha Abla (1723-1787). Przypomnijmy, że chodzi tutaj o ucznia Jana Sebastiana Bacha w Lipsku, który po naukach u genialnego kantora został członkiem orkiestry dworskiej w Dreźnie, a od roku 1759 nadwornym muzykiem, a później dyrektorem orkiestry kameralnej królowej w Londynie. To również w tym mieście prowadził z Johannem Christianem Bachem pierwsze publiczne koncerty. Abel był autorem symfonii, uwertur, koncertów, kwartetów smyczkowych, sonat itd. 

• « poprz.
• nast. »