Przegląd nowości

Filozoficzny testament Janaczka w Opéra national du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 31, grudzień 2016 13:21

Tym samym personifikacja zwierząt staje się sprawą dosyć trudną, wszakże kanadyjski reżyser Robert Carsen radzi sobie z owym problemem znakomicie. Wraz ze swoim dekoratorem Gideonem Daveyem rezygnuje z wyposażenia solistów w zwierzęce maski, a jego inscenizacja zawiera rozwiązania nie tyle narracyjne, co raczej sugestywno-poetyckie. Dzięki temu sztuczność scenografii zostaje zastąpiona metaforycznym przywoływaniem natury. W praktyce wygląda to w ten sposób, że cała przestrzeń sceniczna wypełniona jest widokiem pofalowanej scenerii leśnej, która w zależności od zmieniających się pór roku zmienia swoją kolorystykę.

Podczas jesieni z góry opadają zwiędnięte liście, zima jest przywołana za pomocą szeroko rozciągniętej białej tkaniny, której powolne zsuwanie się we wszystkich kierunkach ilustruje wiosenne roztopy, po których przestrzeń sceniczną wypełnia soczysta trawa. Atrakcyjność i urok tych plastycznych obrazów jest skutecznie intensyfikowana za pomocą świetnie prowadzonej reżyserii świetlnej, którą Carsen już od wielu lat doprowadził niemalże do perfekcji.

Równie perfekcyjnie opracował porywającą realizmem grę aktorską, bezbłędnie imitującą zachowania poszczególnych zwierząt (łącznie z sugestywno-fizjologicznym siusianiem czy zbiorowym kopulowaniem) i wprowadzającą widza w leśną rzeczywistość. Robert Carsen potrafi też imponująco ukazywać interakcje pomiędzy zwierzętami i ludźmi oraz budować przykuwające uwagę epizody z udziałem tych dwóch kategorii istot. Po mistrzowsku pokazuje też, że, podczas gdy zwierzęta żyją bieżącą chwilą, ludzie nie potrafią oprzeć się narastającemu poczuciu nostalgii, wypływającego ze świadomości upływającego czasu i zbliżającego się nieuchronnie końca. 

• « poprz.
• nast. »