Przegląd nowości

„Borys Godunow” Modesta Musorgskiego w Teatrze Wielkim w Poznaniu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 01, wrzesień 2016 15:05

Teatr Wielki w Warszawie wystawił w minionej dekadzie „Borysa Godunowa” w pierwszej redakcji Musorgskiego z 1869 roku, a więc bez skomponowanych póżniej: aktu polskiego i sceny pod Kromami, za to ze sceną rozgrywającą się przed soborem Wasyla Błogosławionego. W tej wersji Borys śpiewa jeszcze barytonem, no i nie ma wątku miłosnego Maryny ( w ogóle jej nie ma) i Dymitra.

Interesujące, że pierwsze nagranie płytowe oryginalnej partytury opery Musorgskiego z 1872 roku dokonane zostało właśnie w Polsce, przez firmę EMI, w studiu w Katowicach w 1976 roku, pod dyrekcją Jerzego Semkowa. Przynajmniej od czasu słynnej produkcji w mediolańskiej La Scali w inscenizacji Jurija Lubimowa i pod dyrekcją Claudia Abbado w 1978 roku, na ważnych scenach światowych gra się prawie wyłącznie oryginał Musorgskiego.

Na najwyższe pochwały zasługuje kreacja dyrygenta, Gabriela Chmury. Wydobył z muzyki Musorgskiego bogactwo zawartych w niej emocji i dramatycznego napięcia. Orkiestra grała świetnie. Rewelacyjny był także chór pracujący pod kierownictwem Mariusza Otto. W partii tytułowej na premierowym przedstawieniu 18 czerwca błyszczał Rafał Siwek. Dysponuje głosem basowym o wyjątkowej szlachetności brzmienia, nadzwyczajną muzykalnością i bogactwem czysto wokalnych środków wyrazu emocjonalnego. Stworzył postać głęboko tragiczną: monumentalną, ale zarazem wzruszającą czysto ludzkim wymiarem. To kreacja kompletna, godna porównania z najlepszymi interpretacjami poprzedników, znanymi mi z bogatej dyskografii.

Następnego dnia Borysem był AlexeyTikhomirov. To też świetny głos, o jędrnym brzmieniu. Jego interpretacja miała jednak mniej niuansów, zarówno od strony czysto wokalnej jak wyrazowej. Podkreślał głównie cechy cara - władcy, mniej Borysa - cierpiącego człowieka. Wspaniałym Pimenem był w obu przedstawieniach młody bas, Krzysztof Bączyk. W bardzo długiej w  oryginalnej wersji opery Musorgskiego scenie w celi klasztornej, w której właściwie nic się nie dzieje, a tylko słuchamy opowieści mnicha, potrafił przykuć  i utrzymać uwagę słuchacza samym śpiewem. Wróżę temu artyście wielką karierę.

• « poprz.
• nast. »