Przegląd nowości

„Elżbieta, królowa Anglii”, opera Donizettiego

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 01, maj 2016 18:44

Kilkakrotnie dla celów ekspresyjnych schodziła do rejestru piersiowego, ale nigdy nie brzmiało to sztucznie i dziwacznie jak to nieraz bywa w przypadku artystów starających się w ten sposób pokryć niedostatki w górze skali. O jej niezwykłej muzykalności i kulturze śpiewu świadczyło wydobywanie dla celów ekspresyjnych, zwłaszcza wysokich dźwięków w dynamice piano pianissimo, kiedy indziej atakowanych pełnym głosem i potem dopiero stopniowo ściszanym, czyli przy zastosowaniu efektu zwanego fil di voce.

Podobnie postępował Matthew Polenzani nie tylko w duecie Nascondi, frena i palpitiz nią z pierwszego aktu, ale i w duecie z Sarą Da che tornasi, ahi misera oraz w swojej pożegnalnej arii przed egzekucją Come uno spirto angelico. Bagnato il sen di lagrime.

Często sięgał do mezza voce, a nawet sotto voce, zachwycając brzmieniową subtelnością w prowadzeniu głosu. Do pewnego stopnia uznać go można za męski odpowiednik Montserrat Caballé, który również ze względów postaciowych musi się odwoływać przede wszystkim do aktorstwa wokalnego, a więc wyrażania uczuć postaci prawie wyłącznie głosem. I czyni to po mistrzowsku: jego piana są urzekające, ukazując szlachetność tembru jego tenoru. Wspomnianym filowaniem posługiwał się także Mariusz Kwiecień w przywołanym już duecie z Sarą.

• « poprz.
• nast. »