Przegląd nowości

„Elżbieta, królowa Anglii”, opera Donizettiego

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 01, maj 2016 18:44

Mariusz Kwiecień jako książę Nottingham w znacznej mierze wysubtelnił środki wyrazu wokalnego, potrafiąc cieniować swój śpiew i różnicować go dynamicznie w zależności od wyrażanych emocji. Gdyby ktoś jeszcze zdołał go przekonać do powściągnięcia wyrazu scenicznego, polegającego na strojeniu min, gdy sroży się, wybałuszając oczy i przywołując na lico groźnego marsa, w scenie konfrontacji z żoną Sarą, przekonany o jej wiarołomstwie i pałając w związku z tym afektem zemsty. 

Czasem stanowi to nie tylko przesadę rodem ze starego, niedobrego kina, ale na dodatek wywiera w dramatycznych sytuacjach niezamierzenie komiczne wrażenie.

Zrazu trochę blado prezentowała się Elina Garanča, jako Sara, utajona rywalka królowej w staraniach o uczucia lorda Essexa, czyli tytułowego Roberta Devereux. Było tak w romancy All'afflitto è dolce il pianto w ramach otwierającej operę introdukcji. Jednakże w pełnym namiętności duecie Non sai que un nume vindiceze swoim mężem, księciem Nottingham, na początku trzeciego aktu, potrafiła atakować wysokie dźwięki pełnym głosem w dynamice forte i bynajmniej nie brzmiały one ostro, albowiem emisyjnie były w pełni wyrównane, a głos w żadnym momencie nie wymykał się spod kontroli śpiewaczki i nie falował.

• « poprz.
• nast. »