Przegląd nowości

W związku z Nagrodą im. Zygmunta Hübnera i o kilku innych sprawach

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 08, kwiecień 2016 00:07

W przepięknej scenografii wyczarowanej przez niezapomnianą artystkę malarkę Teresę Roszkowską. I choć nie było to przedstawienie najwyższych lotów, to w porównaniu z obecnym uznać muszę za dużo, dużo lepsze. Niemal znakomite. Mariusz Treliński, o którym czytam peany jako mistrzu, którym zachwyca się świat, przeniósł akcję „Salome” z pałacu Heroda w czasy współczesne. Do jakiegoś byle jakiego mieszkania z tapczanem i kuchnią, w którym toczy się akcja.

Herod biega w krótkich kalesonach i w rozpiętym szlafroku, podniecając chyba Salome? Zamiast ściętej głowy Jochanaana na tacy, oglądamy Salome siedzącą na tapczanie a przed nią stoi nadziany na sztyft plastikowy model głowy. Taki, jaki ogląda się na manekinach albo w perukarni, gdzie nakłada się perukę, aby ją uczesać. O tańcu Siedmiu Zasłon lepiej nie wspominać. Tę niezwykłą dekorację zaprojektował uznany Boris Kudlicka. Od strony muzycznej spektakl jest znakomicie przygotowany przez Stefana Soltesza.

Orkiestra Opery Narodowej brzmi znakomicie. Od strony wokalnej także. Erika Sunnegardh jako Salome, Jacek Laszczkowski jako Herod, Jacek Strauch jako Jochanaan, Pavlo Tolstoy jako Narraboth oraz reszta obsady zasługuje na najwyższe pochwały. Ze stroną wizualną jest katastrofalnie. Oświetlenie fatalne. A przecież istnieje teraz specjalne stanowisko reżysera świateł?! Dawniej robił to reżyser z głównym elektrykiem! Dlatego też co chwila zamykałem oczy i słuchałem muzyki i wykonawców, bo tego, co na scenie, nie dało się oglądać. Na premierze były brawa dla śpiewaków, dyrygenta i orkiestry, ale nie było zachwytów.

• « poprz.
• nast. »