Przegląd nowości

Doktorat honoris causa dla Eugeniusza Sąsiadka

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 02, kwiecień 2016 05:29

Aby swoją recenzję nie uczynić jedynie bladym odzwierciedleniem szeleszczących papierów przebogatej dokumentacji, doskonale opisującej mnogość dokonań artystycznych, charyzmat pedagogiczny Mistrza polskiej pedagogiki wokalnej, zwróciłem się do wyjątkowej postaci wśród polskich wokalistów, postaci niecodziennej –  ks. dr. hab. Pawła Sobierajskiego prosząc go o kilka słów na temat Profesora. Słów znacząco ubarwiających i ożywiających postać Dostojnego Doktoranta (wypowiedź z dnia 12.01.2016 roku).

„Wielki zaszczyt poznania Pana Profesora Eugeniusza Sąsiadka spotkał mnie podczas studiów wokalno-aktorskich w Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie miałem wielką przyjemność uczestniczyć w wykładach i ćwiczeniach prowadzonych przez Mistrza. Były to systematyczne spotkania w dwutygodniowym rytmie, na które oczekiwało się z kilku ważnych powodów.

Po pierwsze dlatego, iż Pan Profesor, zawsze doskonale przygotowany, przekazywał bezcenne informacje na temat pedagogiki wokalnej oraz metodyki nauczania śpiewu solowego. Warto zauważyć, iż nie były to „jakieś informacje”, ale dobrze przemyślane i uporządkowane oraz bogato ilustrowane wieloma przykładami z życia pedagogów, ich uczniów i wielkich gwiazd, absolutnie niezwykłe, wręcz natchnione monologi, zachwycające pięknem języka, potoczystością mowy z delikatnym, jakże sympatycznym, wschodniosłowiańskim zaśpiewem, oraz głębią treści przekazywanej bardzo precyzyjnie, z wielką, matematyczną wręcz dbałością o najdrobniejszy szczegół. Słuchając barwnych opowieści Pana Profesora, można było odnieść wrażenie, iż oprócz przekazywanego pensum akademickiej wiedzy, profesjonalnej, pieczołowicie wyselekcjonowanej  i sprawdzonej, za każdym razem składa On osobiste świadectwo swego życiowego, artystycznego i pedagogicznego powołania. Obserwowane podczas wspomnianych zajęć wzajemne przenikanie się wątków informacyjnych, naukowych, dydaktycznych z koniecznymi w takiej sytuacji elementami i treściami pedagogicznymi, wychowawczymi, wręcz formacyjnymi, było konstrukcją absolutnie zachwycającą, budzącą w słuchaczu pragnienie kontynuacji na kolejnych spotkaniach z Mistrzem.

Był także inny powód, dla którego tęskniło się za Profesorem. Do klasyki gatunku należy zaliczyć bardzo trafne, celne, dosadne i wyraziste, a jednocześnie niezwykle kulturalne i taktowne uwagi Maestro Sąsiadka, przekazywane uczestnikom ćwiczeń, którzy na wprawkach z koniecznymi modulacjami łamali sobie i głowy i palce. W trudnej sytuacji byli także studenci, podejmujący pierwsze próby działań pedagogicznych w ramach metodyki nauczania śpiewu solowego. Ach, te komentarze o mało szlachetnej barwie głosu rozśpiewywanego ucznia, która pod wpływem dobrze dobranej wprawki „jak raz” ulegała ewidentnej zmianie na lepsze, osadzając początkowo co nieco drewniany w barwie głos ćwiczącego, w rezonatorach nasady ze szczególnym uwzględnieniem rezonatorów doskonałych, których istotne znaczenie dla podniesienia walorów śpiewaczej fonacji raz po raz podkreślał w swoich słowach ten wybitny Orator z Wrocławia.

Pamiętam początek mojej kariery pedagogicznej w Akademii Muzycznej w Katowicach, kiedy polecono mojej pedagogicznej pieczy młodych ludzi, którzy zazdrośnie ukrywali przede mną skromne przejawy swoich wokalno-aktorskich zdolności oraz muzycznego utalentowania, pytając raz po raz, czy z danymi walorami głosowymi zdobędą w przyszłości szczyty sławy. Ponieważ odpowiedź na to pytanie przekraczała moje pedagogiczne kompetencje, zaprowadziłem pewnego dnia wątpiącego w swe siły studenta do sali obok, gdzie właśnie pracował Pan Profesor.

• « poprz.
• nast. »