Przegląd nowości

Doktorat honoris causa dla Eugeniusza Sąsiadka

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 02, kwiecień 2016 05:29

W latach 1982-1984 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Państwowej Opery we Wrocławiu. Do szczególnych osiągnięć należy zaliczyć wystawienie pierwszej realizacji we Wrocławiu Króla Rogera Karola Szymanowskiego, Inge Bartsch Henryka Czyża pod dyrekcją kompozytora, Fausta Charlesa Gounoda oraz oper barokowych.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że Profesor Eugeniusz Sąsiadek dokonał w polskiej wokalistyce XX wieku historycznego przełomu. Dysponując niezwykłą techniką wokalną i elastycznością głosu, z ogromnym powodzeniem prezentował się nie tylko w repertuarze tenorowym. Jako pierwszy polski śpiewak odważył się zaprezentować swój głos w rejestrze kontratenorowym. Można Go śmiało nazwać ojcem polskiego „kontratenoryzmu”. Zachowane na płytach Polskich Nagrań dzieła artystyczne XVI i XVII wieku są niekwestionowanym świadectwem niezwykłego mistrzostwa w operowaniu tym właśnie głosem. Profesor Eugeniusz Sąsiadek otworzył drogę dla przyszłych pokoleń polskich kontratenorów, którzy zaczęli powoli pojawiać się w polskiej wokalistyce, zyskując niejednokrotnie rozgłos międzynarodowy. Wielu spośród nich otrzymało szlify najwyższej, klasy studiując pod Jego kierunkiem.

Szczególnie godna podkreślenia i najwyższego uznania jest działalność pedagogiczna prof. Eugeniusza Sąsiadka. Można śmiało użyć stwierdzenia, że przez wiele lat był ojcem polskiej pedagogiki wokalnej, osobą która wypromowała dziesiątki młodych pedagogów ubiegających się o stopnie adiunkta, docenta, doktora, doktora habilitowanego jak również tytułów profesora sztuk muzycznych oraz tytułów doktora honoris causa. W latach 1974-1983, przez trzy kadencje wybrany był do grona członków Rady Wyższego Szkolnictwa Artystycznego.

Jako profesor śpiewu solowego w Akademiach Muzycznych we Wrocławiu, a także Katowicach, wykształcił liczne grono absolwentów, z których znakomita większość robi wspaniałe kariery wokalne na scenach operowych i estradach, niejednokrotnie o zasięgu światowym (La Scala, Royal Opera Covent Garden, Metropolitan Opera).

Istotnym tematem Jego działalności dydaktycznej było zainicjowanie kursów wokalnych, jak i pedagogicznych. Odbywały się one w Jeleniej Górze, Rybnej, Karpaczu, we Wrocławiu i Dusznikach Zdroju. Zainicjował jako kierownik Katedry Wokalistyki Akademii Muzycznej w Katowicach Kursy Wokalistyki Operowej w Krynicy-Zdroju. Współpracował również przy organizowaniu Karkonoskiego Festiwalu Muzycznego z Warsztatami Wokalnymi dla młodych artystów-muzyków w Karpaczu.

Bardzo reprezentatywnym działem aktywności dydaktycznej były Kursy Pedagogiki Wokalnej, realizowane od 1977 roku. Prowadził na nich wykłady z metodyki nauczania śpiewu solowego. Bez wątpienia ten dział aktywności Profesora przyczynił się znacząco do rozwoju polskiej pedagogiki wokalnej. W 1989 roku z Jego inicjatywy powstało Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu. 

Ważną dziedziną aktywności pedagogiczno-artystycznej stały się konkursy wokalne. Z Jego inicjatywy powstały dwa konkursy ogólnopolskie: Międzyuczelniane Konkursy Wokalne we Wrocławiu, przeniesione od drugiej edycji do Dusznik-Zdroju, Konkursy Wokalne im. Haliny Halskiej we Wrocławiu.

• « poprz.
• nast. »