Przegląd nowości

„Gracz” Prokofiewa w Opéra de Monte Carlo

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 31, marzec 2016 16:52

Oderwany już od prawdziwego życia Aleksy stawia tutaj czoła swemu  przeznaczeniu ulegając bezlitosnemu fatum – w tym momencie traci nie tylko ukochaną Polinę, ale także przede wszystkim samego siebie. O ile jednak Didyk przekonuje nas pod względem aktorskim, o tyle jego mocny i pewnie prowadzony głos tenorowy nieco nuży małym zróżnicowaniem ekspresyjnym i brakiem niuansów.

Niedosyt budzi też występ ukraińskiej sopranistki Oksany Dyki, która niezbyt przekonująco próbuje nakreślić portret psychologiczny Poliny, rażąc zarazem siłowo atakowaną górą skali. Natomiast żadnych zastrzeżeń nie budzi urzekający gęsto nasyconym basem i szlachetnie uzyskiwanym wolumenem Dmitri Oulianov, bezbłędnie wcielający się w postać Generała.

Na zakończenie przypomnieć należy, że Prokofiew potraktował proces komponowania Gracza jako „poligon” czy też pole doświadczalne nowego typu ekspresji, o cechach stylistycznych wyraźnie nawiązujących do jego wcześniejszych utworów fortepianowych. Mamy zatem w tym dziele rozpasaną i przyjmującą niekiedy formę mechanicznych rytmów energię, ostrą, rażącą i wypełnioną charakterystycznymi dysonansami harmonię, drapieżną i kąśliwą orkiestrację. Otóż tych niezwykle istotnych składników partytury Prokofiewa nie potrafił niestety w odpowiedni sposób uwydatnić stojący na czele Orkiestry Filharmonicznej Monte Carlo rosyjski dyrygent Mikhaïl Tatarnikov, rozczarowujący powierzchowną i jakby oderwaną od dramaturgii dzieła interpretacją.

                                                                               Leszek Bernat 

• « poprz.
• nast. »