Przegląd nowości

„Otello” Verdiego w Opera Vlaanderen Antwerpen - Gent

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 19, luty 2016 15:06

Ale i bez owych masek ludzkie twarze są często przyciemniane, jak na przykład w epizodzie, kiedy to kłócący się oficerowie Otella: Jago, Cassio i Montano zamiast zadawania ciosów, rozmazują sobie wzajemnie na twarzach czarną farbę. Niezwykle istotną rolę odgrywa w tej wizji sugestywnie prowadzona przez Stefana Bolligera reżyseria świateł, ograniczająca się właściwie do punktowego wydobywania z ciemności tej lub innej postaci lub do skupiania uwagi widza na konkretnej sytuacji.

Michael Thalheimer nie potrzebuje epatować pustymi prowokacjami lub pseudo-intelektualnymi koncepcjami, a jego kreślony prostymi środkami obraz poraża niebywałą ekspresją, nie pozostawiającym żadnej nadziei pesymizmem i nieuchronnością nadchodzącego dramatu. Występujący w operze mężczyźni pokazani są jako przeniknięte do głębi krwiożerczym instynktem i przemocą istoty, nie panujące nad morderczymi impulsami. Jedyny jaśniejszy akcent, wzmagający jeszcze dodatkowo na zasadzie kontrastu zbliżające się nieszczęście, pojawia się na początku czwartego aktu, kiedy przeczuwająca już zbliżającą się śmierć Desdemona rozkłada na podłodze suknię ślubną. Z jednej strony ta suknia nawiązuje do szczęśliwego aktu ślubnego, z drugiej zaś staje się pogrzebowym całunem, bo to właśnie za pomocą tej sukni Otello dusi Desdemonę w sypialni. Siłą omawianego spektaklu jest precyzyjnie i niezwykle inteligentnie ustawiona gra aktorska wszystkich wykonawców.

• « poprz.
• nast. »