Przegląd nowości

Stanisław Bursztyński – baryton z Witkowic na Podkarpaciu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, luty 2016 22:40

Wykonywał wiele czołowych partii. Wyrywkowo wymienię: z opery klasycznej to m.in. Wesele Figara, Cosi fan tutte, Czarodziejski flet. Opera włoska to: Cyrulik sewilski, Don Pasquale, Łucja z Lammermooru; opera francuska: Faust, Poławiacze pereł, Carmen, Fra Diavolo. W stałym repertuarze były ciężkie, wymagające ogromnego kunsztu artystycznego i fizycznej kondycji czołowe partie z oper Giuseppe Verdiego: Rigoletto, Bal maskowy, Moc przeznaczenia, Trubadur, Otello, Aida, Don Carlos, Falstaff. Richard Wagner był prezentowany tytułowym Holendrem tułaczem. Ulubionego Miecznika ze Strasznego dworu Moniuszki wykonał kilkaset razy, wliczając też wykonania estradowe. W ciągu lat pracy dysponował ponad czterdziestoma czołowymi partiami. Odrębną dziedziną było wykonywanie pieśni solowej.

Z perspektywy upływu czasu można stwierdzić, że praca w Operze Śląskiej przez długie dziesięciolecia, do lat 80-tych ub. wieku, sprzyjała artystycznemu rozwojowi. Soliści, chórzyści, balet tworzyli zgrane środowisko ludzi, którzy wiedzieli, po co się tam znaleźli. Ten czas, zgrzebny finansowo, był pozbawiony komercji, opartej na regułach rynkowych. Konsumpcyjny styl życia jeszcze się nie upowszechnił. Dlatego przejawiano skłonność do zawiązywania towarzyskich kontaktów i wzajemnej pomocy. Znajdywano czas dla spotkań, dla słuchania trudno dostępnych nagrań i prowadzenia merytorycznych dyskusji. Wreszcie była to pora społecznego oczekiwania na dobrą muzykę. Śląsk stanowił region wyjątkowo chłonny muzycznie, miał wyrobionego słuchacza. Tradycja ta wywodziła się jeszcze z czasów zaborów, kiedy powstawały liczne amatorskie zespoły śpiewacze i orkiestrowe. Dlatego i potem było zapotrzebowanie na imprezy z udziałem wysokiej klasy artystów. Stanisław wypełniał repertuarem śpiewaka setki spotkań w Domach Kultury, szkołach, na państwowych uroczystościach, w klubach Inteligencji Katolickiej.

• « poprz.
• nast. »