Przegląd nowości

Dokąd prowadzi wyobraźnia, czyli co może reżyser w „Pierścieniu Nibelunga”

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 06, luty 2016 07:44

Kolejne obrazy, wspomagane znakomitą grą świateł i projekcji, konstruowane są z logiczną dbałością o każdy detal i klimat. Harremu Kupferowi los dał również możliwość dwukrotnej realizacji pełnego cyklu. Najpierw w 1988 roku, wspólnie ze znanym scenografem Hansem Schavernochem, realizuje bardzo interesującą, a zarazem nieco szokującą rozwiązaniami, inscenizację w Bayreuth. Jej idea sprowadza się do rozegrania akcji na szerokiej ulicy prowadzącej donikąd. Walhalla jest „drapaczem chmur” ze szkła i stali, efekty świetlne realizowane są przez lasery. Kolejny raz ten sam tandem zmierzył się z Pierścieniem na scenie berlińskiej Staatsoper unter den Linden.

Do romantycznego realizmu scenicznego wrócił w swojej inscenizacji, zrealizowanej dla nowojorskiej Metropolitan w latach 1986-1988, Otto Schenk. Z kolei Alfred Kirchner w swojej wizji wystawionej w Bayreuth w 1994 roku zerwał z wszelką tradycją, tą najnowszą również. Jego inscenizacja przeniesiona została w zupełnie inny wymiar czasu i przestrzeni. Wycinek kuli, do którego ogranicza się akcja można odnieść do idei – gdzieś na szczycie świata, w dalekim wszechświecie. Tutaj bohaterowie zamiast kostiumów noszą całe architektoniczne konstrukcje projektu Rosalie. Kolejną realizację przygotował w Bayreuth w 2000 roku Jürgen Flimm, który patrząc na swoich bohaterów przez pryzmat naszej szarej codzienności ubrał ich w zwyczajne ubrania. Ten prosty zabieg sprawił, że bogowie Walhalli zeszli z piedestału stając się zwykłymi ludźmi z całym bagażem otaczających ich problemów, wad i słabości.

• « poprz.
• nast. »