Przegląd nowości

„Straszny dwór” po restauracji

Szczegóły

Opublikowano: środa, 23, grudzień 2015 11:00

Atoli, prawdziwie zachwyciła w arii Hanny z czwartego aktu „Któraż to któraż, tej ziemi córa”, którą wzorem Haliny Słonickiej z inauguracji warszawskiego Teatru Wielkiego po odbudowie z wojennych zniszczeń w 1965 roku (wtedy też Strasznym dworem czczono zarazem stulecie Teatru Narodowego, a całość transmitowała telewizja – takie były czasy!) oraz osiemnaście lat później Bożeny Betley-Sieradzkiej, ale tylko na potrzeby nagrania pod dyrekcją Jana Krenza, zaśpiewała w integralnej postaci, bez żadnych skrótów.

A Moniuszko nie miał litości dla wykonawczyni tej arii, która przez znaczną swą część utrzymana jest w najwyższej dla sopranu tessyturze, na granicy fizjologicznych możliwości głosowych. W interpretacji Oleś-Blachy nie wyczuwało się jednak najmniejszego wysiłku, dźwięk nie był zduszony, lecz odznaczał się pełną szlachetnością brzmienia. Dwie kadencje odznaczały się brawurą w pokonywaniu wirtuozowskich rulad, pod koniec dzielnie ścigała się w pokonywaniu pasaży z solowymi skrzypcami, nie ustępując im w intonacyjnej precyzji, a całość zwieńczyło pewne zaintonowanie najwyższego dźwięku.

• « poprz.
• nast. »