Przegląd nowości

Wileńska „Halka” w Krakowie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 15, lipiec 2015 21:13

Tuż przed warszawską premierą włącza do muzyki mazura, arię Halki (Gdyby rannym słonkiem), duet Janusza z Jontkiem (Wszak ci mówiłem) i dumkę Jontka (Szumią jodły). Jontek śpiewa już nie barytonem lecz tenorem, a cała opera zostaje podzielona na cztery akty (zamiast dotychczasowych dwóch). Warszawska premiera ma miejsce 1 stycznia 1858 roku, a więc dokładnie 10 lat po premierze wileńskiej. „Halka” w tej wersji została przyjęta entuzjastycznie. I stała się czołową polską operą narodową, stałą pozycją repertuarową teatrów operowych i dziełem eksportowym (co jest głównie zasługą nieżyjącej już, wspaniałej Halki, Marii Fołtyn). A jakie losy spotkały tę „pierwotną”, wileńską „Halkę”? Można powiedzieć, iż „poszła w zapomnienie, jakkolwiek nie obyło się od konfrontacji obu wersji. Wileńską uznano za zwięzłą muzycznie, bardziej nowoczesną w konstrukcji dzieł operowych, warszawską zaś za tradycyjną, zawierającą piękne fragmenty, przede wszystkim wokalne, popisowe dla śpiewaków”. W okresie międzywojennym wileńską „Halkę” pokazano jeszcze w Wilnie (1926) i Krakowie (10.09.1931). Krakowska prezentacja odbyła się w sali Teatru im. J. Słowackiego i była związana ze wznowieniem działalności Krakowskiego Towarzystwa Operowego.

Ta „historyczna” część tego artykułu oparta została na  informacjach i opiniach autora książki „Dzieje sceniczne „Halki” Tadeusza Kaczyńskiego, PWM Kraków, 1969.

Po II Wojnie Światowej „Halkę” wileńską przygotował dyrektor Warszawskiej Opery Kameralnej, Stefan Sutkowski i poprowadził ją w ramach festiwalu muzycznego w Brighton (maj 1984 roku). W tym samym roku i w tej obsadzie powstało nagranie płytowe (Polskie Nagrania MUZA 285A/B). 

• « poprz.
• nast. »