Przegląd nowości

Pavol Breslik w świecie słowackiej pieśni

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 10, marzec 2015 12:58

W ten to też sposób rozpoczęła się jego praca nad selekcjowaniem i aranżowaniem ludowych i patriotycznych pieśni. Estetyczna postawa Schneider-Trnavskỷ’ego w tej artystycznej działalności, jak i podczas komponowania własnych pieśni, polegała na założeniu, iż istotą każdego utworu wokalnego jest zawarta w nim treść literacka w ścisłym połączeniu ze sposobem przekazywania jej językiem dźwięków. Przy czym podkreślić należy fakt, iż Schneider-Trnavskỷ daleki był od narzucania słuchaczom skomplikowanych zabiegów kompozytorskich i trudnych w odbiorze problemów technicznych. Przeciwnie, wszystkie aranżowane lub pisane przezeń pieśni odznaczają się bezpośrednią przystępnością, co tłumaczy ich ogromną, niemalże natychmiastową popularność i ważną rolę, jaką odgrywały w kształtowaniu się narodowej świadomości Słowaków. Pierwszy opublikowany przez kompozytora w 1905 roku zbiór obejmował aranżacje trzydziestu słowackich pieśni. Niebywały sukces tego wydawnictwa i wciąż rosnące zapotrzebowanie na jego wznawianie zachęciły autora do kontynuowania podjętej pracy, co zaowocowało w roku 1922 publikacjami kolejnych pięciu tomów, zawierających 125 pieśni. Dwie najstarsze z nich (Ṧenkovala šenkárička i Všteci ľudia povedajú) znalazły się na wydanym przez „viva musical records” - słowacką firmę płytową - krążku, prezentującym sztukę wokalną słowackiego tenora Pavola Breslika, któremu akompaniuje pianista Róbert Pechanec.

Wspomniany sukces aranżacji zmotywował Schneider-Trnavskỷ’ego do komponowania własnych pieśni, nie wzorowanych na ludowym przekazie, ale czerpiących inspirację z jego ducha i klimatu. Pierwsze z nich powstały do tekstów słowackich poetów reprezentujących literacki realizm (Svetozár Hurban Vajanskỷ, Pavol Országh-Hviezdoslav), a także początkującego poety Janko Jesenskỷ’ego, zaś cztery wiersze Ĺudmily Podjavorinskiej stały się podstawą do powstania cyklu Drobné kvety.

Z kolei umieszczony w programie omawianego nagrania cykl Slzy a úsmehy op.25 (opublikowany w 1925 roku) może być traktowany jako szczyt pieśniarskich osiągnięć kompozytora. Zadedykował go on swemu profesorowi z praskiego konserwatorium, Karlowi Steckerowi, wykorzystując w tych utworach teksty młodych poetów-symbolistów: Ivana Krasko, Janko Jesenkỷ’ego i Vladimira Roya.

• « poprz.
• nast. »