Przegląd nowości

„Hrabia żigolak”

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, luty 2015 12:09

Zresztą bałkańskie odniesienia występują zarówno w partyturze, jak i w nowojorskiej inscenizacji Susan Stroman, co przejawia się przede wszystkim w dziedzinie kostiumów.

Dekoracyjnego tła dostarcza akcji panorama Paryża, roztaczająca się z okien poselstwa w pierwszym akcie, w drugim całkowicie odsłonięta z widokiem na emblematyczny Montmartre z Sacre Coeur w głębi, w ostatnim ulegając metamorfozie przy otwartej kurtynie we wnętrze Maxime’a, z firmowym dla nadsekwańskiej stolicy pokazem występnego kankana, tyle że w purytańskiej Ameryce dla przyzwoitości przebranego w ineksprymable, co jest aktem równie świętokradczym jakby kazać założyć je szkockim gwardzistom. A może dzieje się tak ze względu na porę przedstawienia transmitowanego do kin, granego na Manhattanie o pierwszej po południu?

Spektakl nabiera prawdziwych rumieńców dopiero w drugiej połowie aktu drugiego, od septetu Wie die Weiber man behandelt/Ach, kobiety, kto może je zrozumieć, a zwłaszcza w jego efektownym i rozbudowanym finale Ha! Ha! Wir fragen.

                                                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »