Przegląd nowości

Debiut operowy Krystyny Jandy

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 26, październik 2014 22:48

Debiutująca na operowej scenie wybitna aktorka porównała intrygę opowiadaną w Strasznym dworze do dwóch doskonale jej znanych komedii Aleksandra Fredry, Ślubów panieńskich i Zemsty. Jej zdaniem nawet charaktery poszczególnych postaci podobne są do moniuszkowskich bohaterów. Ale co najważniejsze, jej pomysły reżyserskie i inscenizacyjne odkrycia były przeprowadzane z wielkim szacunkiem dla muzyki Moniuszki, miejscami nawet zbyt solennym. Scena zaludnia się postaciami spokojnie, w sposób uporządkowany, bohaterowie stają w centrum, chór po bokach, czasami się przemieszcza z prawa na lewo, lub z lewa na prawo, jak to było onegdaj, jednak daje to śpiewakom komfort, nie muszą biegać, skakać ani robić pompek.

Wystarczy, że są na swoich miejscach i śpiewają. Do XIX-wiecznej tradycji wykonawczej nawiązują też dekoracje Magdaleny Maciejewskiej i kostiumy Doroty Roqueplo, choć pewnym zaskoczeniem są jaskrawo-kolorowe, monochromatyczne kontusze tancerzy w kończącym operę Mazurze, które stanowią kontrast do bardzo zbliżonych do szarości, jak z „kartonów” Artura Grottgera, barw ubiorów pozostałych wykonawców. Natomiast obie córki Miecznika ubrane są na czarno, co przypomina, iż młode dziewczęta po upadku Powstania przywdziewały żałobę, jak po utracie kogoś bliskiego. Emilowi Wesołowskiemu udał się prócz tradycyjnego układu naszego narodowego tańca bardzo piękny, pełen liryzmu korowód dziewcząt (ileż w tym chórze urodziwych pań) zajmujących się haftem na dworze Miecznika. A i sam Miecznik - Stanisław Kuflyuk - w sposób bardzo sprawny i wyrazisty potrafił poprowadzić poloneza. Pora przejść do wykonawców partii wokalnych. Miecznik był absolutnie niezawodnym, bardzo mocnym punktem obsady, bezbłędny głosowo i zrozumiały aktorsko, swobodny, pełen godności, jak trzeba. Jednym z głównych filarów przedstawienia była też sprowadzona gościnnie do roli Cześnikowej Małgorzata Walewska.

• « poprz.
• nast. »