Przegląd nowości

Debiut operowy Krystyny Jandy

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 26, październik 2014 22:48

Była patriotyczna w starym stylu, bogoojczyźniana i nawet ochocze picie strzemiennego w prologu opery odbywało się w asyście księdza. Dla porównania ten sam prolog wyreżyserowany przez Roberta Skolmowskiego na otwarcie wspaniałego gmachu Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, nosił cechy groteskowego opilstwa, bliższego duchowi absurdu rodem z Króla Ubu. Tam była satyra na Polskę, a tutaj uwznioślone pożegnanie Polaków rozpoczęte wspólną modlitwą. W roli kapelana powstańców wystąpił prof. Waldemar Sutryk, nowy chórmistrz z Teatru Wielkiego, zresztą jego nazwisko nie pojawiło się w obsadzie, choć ta postać została specjalnie wymyślona przez Krystynę Jandę.

Wielką zasługą reżyserki było też to, że publiczność operowa po raz pierwszy mogła usłyszeć całkowicie zapomniany „duet kochanków”, Hanny i Stefana, którego nie ma na żadnym nagraniu i który się zwyczajowo wykreśla podczas wykonań. Duet - dodajmy - zakończony zakazanym pocałunkiem i poprzedzający finałowe „więc jesteścia chyba tchórze” skierowane przez Miecznika pod adresem Stolnikowiczów. Zdaniem Krystyny Jandy owo spotkanie dwojga młodych lepiej tłumaczy to, co działo się w duszach Stefana i Zbigniewa szykujących się do nagłego wyjazdu. Innym elementem przedstawienia sprawiającym, że publiczność mogła delektować się nie tylko muzyką, ale i librettem, było wyświetlanie na tablicy świetlnej polskiego tekstu wszystkich arii, duetów, scen zbiorowych i chóralnych. Bardzo często sens tych słów umyka słuchającym, co jest szczególnie dotkliwe w kończącym operę Mazurze, w założeniu będącym nie tylko erupcją radości i zabawy, ale apoteozą tańca, muzyki, wreszcie polskości i chłopskiej kultury, która w połączeniu z kulturą szlachecką stanowi o naszej sile i atrakcyjności pod dziś dzień.

• « poprz.
• nast. »