Przegląd nowości

W Operze Krakowskiej „Mefistofeles”

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 07, październik 2014 00:14

Choć pod względem wdzięku i melodyjnego piękna wciąż ustępuje „Faustowi” Gounoda. Boito, jak pisze jego polski biograf, poczuł się teraz zrozumiany przez publiczność. A dla jego opery zaczęła się szczęśliwa passa. Tomasz Konina wraz z reżyserem światła Dariuszem Pawelcem, a także odpowiedzialną za ruch sceniczny Moniką Myśliwiec, spowodowali, iż ta z natury statyczna opera, stała się dramatem w pełni żyjącym. Wymienieni realizatorzy doskonale operują płaszczyznami scenicznymi i środkami technicznymi. Otrzymaliśmy dzięki temu obraz symboliczny, ale mieszczący się w konwencji operowej.

Z wykonawców scenicznych obu przedstawień na czoło wysuwa się wspaniale przygotowany (Zygmunt Magiera i Marek Kluza) i znakomicie śpiewający chór („wzmocnione” chóry Opery - mieszany i dziecięcy). Te nieco ponad 8o osób stanowi monolit, zdyscyplinowany rytmicznie, pewny intonacyjnie, pełen wyrazu i dozowanych emocji zgodnych z odtwarzaną muzyką, a więc mistycy niebiańscy, małe Cherubinki, tłum świętujący Wielkanoc, piekielne demony, antyczne postaci nimf, faunów, półbogów, by w końcu wrócić do hufców niebiańskich.

Chór jest całkowicie podporządkowany muzyce, doskonale współpracujący z orkiestrą pod batutą Tomasza Tokarczyka, którego codzienna praca z tymi zespołami jest widoczna i satysfakcjonująca, a także z solistami. Wszystko to w dużej mierze decyduje o powodzeniu inscenizacji. Solistów w tej operze jest niewielu, ale wokalnie mogą zaistnieć z powodzeniem. Kompozytor nie żałował im arii, duetów i scen zespołowych. Z dwu odtwórców partii tytułowej korzystniej wypadł moim zdaniem, Wołodymyr Pankiv. Dysponuje on głosem basowym o mocnym, wyrównanym, brzmieniu.

• « poprz.
• nast. »