Przegląd nowości

Czekając na Schumanna

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 29, wrzesień 2014 21:47

Ponadto Klara przegląda rachunki, które ze swych dochodów opłaciła i czyta swój - nie swój pamiętnik. Drażni trochę, że tak doświadczona i perfekcyjna aktorka mówi z małej sceny „u Witkacego” z nagłośnieniem w postaci mikroportu przypiętego do głowy. Może ten techniczny zabieg miał pomóc w stworzeniu wrażenia, że to nie spowiedź przed publicznością, ale jakiś wewnętrzy głos Klary, a może chodziło o to, że mając mikrofon można mówić o wiele szybciej. Gdyby jednak nie było owego „drucika” całość przebiegałaby nieco naturalniej i szlachetniej.

Sam tekst Justyny Bargielskiej mógł budzić trochę sprzeciwów u kobiet, które wiedzą, co to jest praca, kariera, miłość ale i oporny mąż, wychowanie dzieci i tzw. rzeczywistość domowa. Po prostu gdy się ma na co dzień mnóstwo obowiązków nie ma czasu na rozpamiętywanie co by było, gdyby było, a co gdyby nie było. Istnieje więc problem wyboru, albo ukazujemy kobietę nieugiętą i świadomą, która jest w stanie zwalczyć każdą przeciwność, albo mamy mażącą się męczennicę, która jest sama sobie winna i zwykle podąża od nieszczęścia do nieszczęścia. W spektaklu Bargielskiej i Cyza Klara stoi trochę okrakiem, nie jest ani wojującą feministką, ani tradycyjną matką-żoną stłamszoną przez mężczyzn. Mimo szerokiej spódnicy do ziemi na modłę XIX-wieczną jest bardziej współczesną Matką-Polką niż jedną z najzdolniejszych pianistek niemieckich i muzą wielu artystów. Czy muzyka dołączona do monologu dopowiada całą resztę nie ujętą w słowach? Czy dobór utworów okazał się właściwy? Wydaje się, że mocniejszy efekt na zasadzie kontrastu mogłyby dać pieśni z Schumannowskiego cyklu Miłość i życie kobiety, ale wtedy Aleksandra Justa musiałaby jeszcze śpiewać.

• « poprz.
• nast. »