Przegląd nowości

Czekając na Schumanna

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 29, wrzesień 2014 21:47

Polskie prawykonanie kwartetu Roxany Panufnik, było nie tylko efektem zamówienia Stowarzyszenia im. Mieczysława Karłowicza, które jest organizatorem Festiwalu, ale także inauguracją i bodźcem do rozważań o rozmaitych aspektach rodzin muzycznych, w których ta najpiękniejsza ze sztuk stanowi rodzaj lepiszcza, ale także jest swoistą metodą formowania charakteru i osobowości człowieka. Niestety ponieważ brytyjska kompozytorka spóżniła się z przyjazdem do Zakopanego nie mogliśmy w Klubie Rozmów Na Szczytach w wysmakowanej stylistycznie Willi pod Jedlami według projektu Stanisława Witkiewicza, wysłuchać jej zwierzeń o rodzinie Panufników i stosunkach ojciec-córka na niwie muzyki. Można było jedynie domniemywać na podstawie jej utworu, że córce towarzyszyło zwykle rodzicielskie ciepło, ale i odrobina artystycznego szaleństwa. Więcej tematów do rozmyślań przyniósł dzień następny i klimatyczny monodram Justyny Bargielskiej w wykonaniu Aleksandry Justy i pianisty Marka Brachy, czyli „Clarissima” w Teatrze Witkacego w Zakopanem w reżyserii Tomasza Cyza.

„Klimat” powstawał dzięki muzyce trojga protagonistów - Roberta Schumanna, Klary Schumann i Johannesa Brahmsa, a myśli płynęły tylko z ust aktorki, która wcieliła się w postać Klary. Od strony scenicznej spektakl był dosyć surowy. Poza narracją, zaiste prowadzoną szalenie sprawnie i z dużym talentem, dołączono w zasadzie tylko trzy dodatkowe elementy. Po pierwsze na początku pojawiła się na chwilę mała dziewczynka, czyli Klara w dzieciństwie (wtedy, gdy opuściła ją jej własna matka), po drugie „dorosła” Klara bierze do rąk motek włóczki i z ogromnym zapałem pruje jakiś sweter nie przerywając oczywiście swoich rozważań, po trzecie wreszcie w finale spektaklu Klara siada przy fortepianie razem z Markiem Brachą, by zagrać coś na cztery ręce, co symbolizuje najsilniej związek dusz, w tym wypadku także muzycznych.

• « poprz.
• nast. »