Przegląd nowości

Duo Crommelynck – 20 lat później

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, wrzesień 2014 11:25

Innym dokonaniem Crommelyncków jest dwupłytowy komplet utworów na fortepian na cztery ręce Antonina Dworzaka, za który dostali nagrodę „Choc du Monde de la Musique”. Znajdziemy tu m.in. „Tańce słowiańskie”, „Z cygańskiego lasu” op. 68 oraz oryginalną wersję „Legend” op. 59, zapomnianego arcydzieła XIX-wiecznej kameralistyki, naznaczonego w ich wykonaniu melancholią i liryzmem.

Symfonika

Ponadto zespół utrwalił dzieła literatury symfonicznej: pierwszą i czwartą symfonię Brahmsa, symfonię „Patetyczną” Czajkowskiego uzupełnioną cyklem „Pięćdziesięciu rosyjskich pieśni ludowych” oraz symfonię „Z Nowego Świata” Dworzaka, wydaną na jednym krążku z „Wełtawą” Bedrzicha Smetany. Utwory te pierwotnie skomponowane zostały właśnie na fortepian na cztery ręce. Pod palcami Crommelyncków zachwyca przede wszystkim „Wełtawa” – uczuciowa, finezyjna i pełna wigoru.

Unikatowy Mozart

W dyskografii duetu nie mogło zabraknąć kompozytorów z kręgu kultury germańskiej: Wolfganga Amadeusza Mozarta, Johanna Straussa syna oraz Franciszka Schuberta. Pierwszemu i ostatniemu kameraliści poświęcili sześć krążków, po trzy na każdego, Straussowi zaś jeden, z zestawem walców wiedeńskich. Jeśli chodzi o Mozarta, należy wyróżnić album z koncertami na dwa fortepiany i orkiestrę: Es-dur KV 365 i F-dur KV 242, nagrany z towarzyszeniem Orchestra di Padova e del Veneto pod batutą Bruna Giuranny. Gra solistów urzeka przejrzystością, elegancją i subtelnością. Warto też wspomnieć o unikatowej płycie z czterdziestoma miniaturami, które autor „Don Giovanniego” pozostawił w formie szkiców, przygotowanej z okazji 200. rocznicy jego śmierci.

Mroczny Schubert

Najważniejszym osiągnięciem fonograficznym Crommelyncków jest trzypłytowa antologia utworów na fortepian na cztery ręce Franciszka Schuberta. Zawiera ona zarówno kompozycje mniej znane – np. „Trzy marsze bohaterskie” op. 27 – jak i dzieła wielkiego formatu: „Sonatę” C-dur op. 140 oraz „Fantazję” f-moll op. 103. Tę ostatnią, będącą najbardziej przejmującym utworem na fortepian na cztery ręce w historii, Schubert napisał w roku swojej śmierci. Jest dźwiękowym traktatem o przemijaniu, z zapadającym w pamięć tematem głównym, który kojarzy się z motywem losu. Interpretacja kameralistów zapiera dech w piersiach – jest wyważona, spójna, przejrzysta, ale też udramatyzowana, z imponującą kulminacją. Nagranie zdobyło prestiżową nagrodę „Grand Prix du Disque” przyznaną przez Académie Charles-Cros.

• « poprz.
• nast. »