Przegląd nowości

Duo Crommelynck – 20 lat później

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, wrzesień 2014 11:25

Festiwale

Tandem skupił się niemal wyłącznie na repertuarze na cztery ręce. Dzięki talentowi i mozolnej pracy przyszła pora na święcenie triumfów – posypały się propozycje koncertowe i fonograficzne. Crommelynckowie występowali w Europie, Ameryce Północnej, Azji oraz Australii. Grali Mozarta na trzy fortepiany ze Stefanem Askenazym. Gościli w rozgłośniach radiowych i telewizyjnych wielu krajów, także w TVP. Szczególnie mile widziani byli we Francji, gdzie zapraszano ich na liczne festiwale: w La Roque-d’Anthéron, Besançon, Opactwie w Fontevraud, La Chaise-Dieu, Tuluzie oraz Paryżu. Koncertowali także poza krajem winnej latorośli, np. na słynnym Festiwalu w Salzburgu, który jest największym letnim przeglądem muzyki na Starym Kontynencie.

Pierwsze płyty

Karierę fonograficzną Duo Crommelynck rozpoczęło w roku 1980 analogowym nagraniem „Walców miłosnych” Johannesa Brahmsa, opublikowanym przez Pavane Records. Łącznie duet zrealizował w tym wydawnictwie pięć płyt gramofonowych i jedną kompaktową – z dziełami Brahmsa i Schuberta. Oprócz „Fantazji” f-moll Schuberta cały dorobek wznowiła na srebrnym krążku szwajcarska wytwórnia Claves, dla której muzycy zarejestrowali wszystkie pozostałe albumy. Jeśli chodzi o Brahmsa, utrwalili jeszcze „Tańce węgierskie”, „Walce” op. 39, „Pamiątkę z Rosji” oraz „Wariacje na temat Roberta Schumanna” op. 23. Mimo że kompozycje te mają nierzadko salonowy charakter, można by je uznać za kameralistykę najwyższych lotów – zwartą formalnie i uduchowioną. Wykonanie odznacza się lekkością, starannym wykończeniem, klarownością faktur i nie epatuje patosem. Za przygodę z Brahmsem artyści otrzymali w 1982 r. nagrodę „Diamant Harmonie”, a ich interpretacja „Tańców węgierskich” została uznana za najlepszą na falach rozgłośni France Musique, podczas audycji „La tribune des critiques de disques”, w której jurorzy słuchają poszczególnych wykonań nie wiedząc o tym, kto gra.

Bogata dyskografia

Dyskografia kameralistów obejmuje dzieła skomponowane od XVIII wieku do współczesności. Szwajcarska firma wydała szesnaście albumów podpisanych ich nazwiskiem (nie licząc reedycji i składanek), z których dwa dedykowane są muzyce francuskiej. Pierwszy, utrwalony w 1985 r., zawiera kompozycje Claude’a Debussy’ego, m.in. „Morze”, „Małą suitę” i „Sześć epigrafów antycznych”. Drugi, zarejestrowany siedem lat później, jest bardziej zróżnicowany; są na nim „Moja matka gęś” Ravela, „Gry dziecięce” Bizeta, „Dolly” Faurégo oraz „Sonata” Poulenca, a poza tym utwory mniej znanych twórców. Wykonanie cechuje się wyrafinowaniem, bogactwem barw i zmiennością nastrojów.

• « poprz.
• nast. »