Przegląd nowości

„Sacrum non profanum” w stronę Kilara

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 22, sierpień 2014 10:58

Celem było zbliżenie się do zdolności i możliwości odbiorcy, do gustów słuchaczy, bo chciał by jego sztuka przemawiała wprost do serc publiczności. Ten cel został częściowo osiągnięty, o czym świadczy popularność takich dzieł jak Missa pro pace, skomponowanej na 100-lecie Filharmonii Narodowej, czy też Exodusu wykonanego w Katedrze przez połączone cztery chóry, solistkę i Orkiestrę Akademia pod dyrekcją Bohdana Boguszewskiego. Rzecz w tym iż owo uproszczenie sprowadzało niekiedy twórczość Wojciecha Kilara w stare koleiny rozmaitych muzycznych „hitów”, odbierało jej wyjątkową oryginalność.

Bardziej świadomy odbiorca nierzadko nie mógł się pozbyć wrażenia, że już takie zwroty czy chwyty kiedyś słyszał. Mowa oczywiście o konstrukcji Exodusa, który jak sam kompozytor przyznawał, jest oparty na schemacie Bolera Ravela, ale eklektyzm można było usłyszeć także w ostatnich frazach Angelusa, w którym melodia przypominała muzykę Nino Roty z 8 i pół Felliniego, czy nawet w krótkiej Victorii zatrącającej kantatą Aleksander Newski Prokofiewa. Korzystanie ze sprawdzonych metod budowania popularności sprawdza się tylko wtedy, gdy wykonanie jest twórcze i na najwyższym poziomie. Dyrygent Bohdan Boguszewski poprowadził Angelus, Exodus i Victorię Kilara, które poprzedził jeszcze nostalgiczną Psalmodią Marka Jasińskiego, w bardzo dobrych tempach, jednak wizualnie olbrzymi aparat wykonawczy nie był w stanie dostarczyć maksimum muzycznych emocji. Zwłaszcza zawiodły chóry, w tym renomowany Chór Akademicki im. Jana Szyrockiego, wzmocniony głosami chóru Con Pasione Polsko-Japońskiej Szkoły Technik Komputerowych z Warszawy, chóru Alegrezzo del canto oraz przybyłego z Hiszpanii chóru Uniwersytetu San Vigo. Choć na estradzie ustawiła się setka śpiewaków to głosu było tyle co z 40-tki.

• « poprz.
• nast. »